บเรื่องยุ่งยากที่ติดตัวมาอย่างไร เมื่อปลอดภัยแล้วเขาก็จะหาทางกลับเมืองหลวง จากนั้นจะไปขอความคุ้มครองจากผู้มีอำนาจสักคน แล้วค่อย ๆ สั่งสมกำลัง รอจนเขาเติบใหญ่แล้วจึงกลับมาแก้แค้นพวกคนเหล่านี้
พอคิดถึงตรงนี้ ฉีเซิ่งก็รู้สึกมีพลังเต็มเปี่ยม ถึงขั้นลืมความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ก้นไปชั่วขณะ
ไม่นาน ประตูเมืองของด่านฟู่เฟิงก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้าฉีเซิ่ง สองร้อยก้าว… หนึ่งร้อยก้าว…
ขณะที่ห่างจากประตูเมืองเพียงห้าสิบก้าว จู่ ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งลงจากฟากฟ้ามาขวางทางเบื้องหน้าฉีเซิ่งเอาไว้
เมื่อเห็นเช่นนี้ ฉีเซิ่งจึงรีบหยุดฝีเท้าทันที เมื่อมองเห็นบุคคลตรงหน้าชัดเจน สีหน้าของฉีเซิ่งก็ชะงักไป ก่อนจะเอ่ยออกมาโดยไม่รู้ตัว
“เป็นเจ้าหรือ!”
ทันใดนั้น ความเกลียดชังปะปนกับความแค้นก็พลุ่งพล่านขึ้นมาจากร่างของฉีเซิ่ง เมื่อรับรู้ถึงกลิ่นอายนี้ หลี่เต้าขมวดคิ้วแต่ไม่ได้ลงมือโจมตีในทันที กลับถามด้วยความสงสัยว่า
“พวกเราเคยรู้จักกันหรือ?”
หากเขาไม่ได้คิดไปเอง ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกับอีกฝ่าย อีกฝ่ายก็มีความแค้นเคืองต่อเขาอย่างเข้มข้น แต่ในความทรงจำของเขากลับไม่เคยพบคนผู้นี้มาก่อน
เมื่อได้ยินดังนั้น ฉีเซิ่งก็มีภาพบางอย่างแวบผ่านเข้ามาในหัว จากนั้นก็กัดฟันพูด
“เจ้าไม่รู้จักข้า แต่ข้ารู้จักเจ้าดี ตั้งแต่ตอนที่เจ้าไปค่ายหวงซาข้าก็รู้จักเจ้าแล้ว”
“ค่ายหวงซา?” หลี่เต้าขมวดคิ้ว “ตอนนั้นเป็นเจ้าที่จัดการส่งข้าไปค่ายหวงซา
