บทที่ 204 เสิ่นจงอาการทรุดเพื่อให้แน่ใจในความคิดของตน ท่านเจิ้งจึงจับชีพจรที่ข้อมือของเสิ่นจงอีกครั้ง
ครู่ต่อมา สีหน้าของเขาก็ยิ่งแย่ลงกว่าเดิม
จากนั้นเขาก็ตะโกนออกไปนอกห้องทันที
“รีบไปแจ้งแม่ทัพใหญ่!”
…
ในเวลาเดียวกัน
ลานด้านหน้าจวนแม่ทัพใหญ่
ด้วยการประสานงานอย่างไร้ที่ติระหว่างจางเมิ่งและเสวียปิง การลงโทษโบยสองร้อยไม้ก็เสร็จสิ้นลงอย่างรวดเร็ว
ช่วงล่างของร่างกายฉีเซิ่งถูกตีจนแหลกเละ กางเกงกับเนื้อหนังได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันไปแล้ว
ส่วนฉีเซิ่งนั้นสีหน้าซีดขาวไร้เลือดฝาด มีเพียงดวงตาคู่เดียวที่แดงก่ำ
บัดนี้ เขาได้เปลี่ยนความอัปยศในใจทั้งหมดให้กลายเป็นความแค้น
เขาสาบานว่า หากมีโอกาสจะต้องแก้แค้นให้ได้
“รายงานท่านผู้บัญชาการ การลงโทษเสร็จสิ้นแล้ว”
จางเมิ่งและเสวียปิงประสานมือคำนับ
“อืม”
ขณะที่หลี่เต้ากำลังจะประกาศบทลงโทษสำหรับฉีเซิ่ง จู่ ๆ ก็มีทหารนายหนึ่งรีบเดินเข้ามาใกล้
ทหารนายนั้นพูดด้วยสีหน้าร้อนรน
“ท่านแม่ทัพ แม่ทัพเสิ่นอาการไม่ดีแล้วขอรับ!”
“อะไรนะ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น โหวหย่วนเลี่ยงและคนรอบข้างต่างสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที
หยางหลินที่อยู่ด้านข้างได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น พูดด้วยความไม่เข้าใจ
“ข้าได้ใช้พลังปราณแท้ปกป้องอวัยวะภายในของเขาไว้แล้ว เหตุใดจึงอาการทรุดลงกะทันหัน”
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนจึงจ้องมองไปที่ทหารเพื่อรอคำตอบ
เมื่อถูกทุกคนจ้องมองเช่นนี้ ทหารก็จนรู้สึกกดดั
