่ตอบ ทำท่าเหมือนรอฟังคำตัดสิน
หยางเหยียนเห็นดังนั้น จึงรีบออกมาช่วยสหายรักของตน
“ท่านแม่ทัพ ท่านวางใจได้ ฉีเซิ่งติดตามแม่ทัพเสิ่นมาหลายปี ต้องได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ มามากมาย บางทีอาจจะเก่งกว่าข้าเสียอีก”
หยางหลินหันกลับมาแค่นยิ้มเย็นชา “การเก่งกว่าเจ้าเป็นเรื่องน่าภาคภูมิใจด้วยหรือ?”
“ไม่ใช่หรือ?”
หยางเหยียนมั่นใจมาก
หยางหลิน “เฮอะ ๆ”
สุดท้าย หยางหลินก็มองไปที่ฉีเซิ่งแล้วเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว เห็นแก่ที่เจ้ามีพรสวรรค์ไม่เลว ข้าก็จะให้โอกาสเจ้าสักครั้ง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของฉีเซิ่งก็ฉายแววยินดี ชัดเจนว่าตำแหน่งรองแม่ทัพกำลังจะเป็นของเขา
แต่ในขณะที่หยางหลินกำลังจะเอ่ยปาก จู่ ๆ กองทัพทั้งหมดก็หยุดชะงักลงอีกครั้ง ทำให้คำพูดที่อยู่ปลายลิ้นของหยางหลินต้องกลืนกลับไป
สีหน้าของฉีเซิ่งก็เปลี่ยนไปในทันที
“หยางเหยียน เจ้าไปดูข้างหน้าว่าเกิดอะไรขึ้นอีก”
หยางหลินสั่งการ
“ขอรับ ท่านผู้บัญชาการ”
หยางเหยียนรู้สึกโมโหอยู่บ้าง เห็นอยู่ว่าสหายรักของเขากำลังจะได้รับตำแหน่ง แต่กลับมีเรื่องให้สะดุดเสียได้
ไม่นานนักเขาก็ควบม้าไปยังแนวหน้าของขบวนทัพเพื่อสืบข่าว หลังจากได้ฟังคำอธิบายจากแม่ทัพผู้นำทาง เขาก็พบว่ากองทัพถูกสกัดอีกครั้ง
แต่หลังจากได้ฟังเหตุผลที่กองทัพหยุดชะงัก สีหน้าของหยางเหยียนก็เปลี่ยนเป็นประหลาด
หยางเหยียนมองไปยังผู้ที่ขวางกองทัพเอาไว้ แล้วกล่าวออกมา
“ข้าเข้าใจแล้ว ตามข้ามา
