้าพูดอะไรมาก ได้แต่ตามหยางเหยียนไปเงียบ ๆ
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด หลังจากครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว หยางเหยียนก็เงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน เขาพิจารณาอย่างดีแล้ว และเชื่อมั่นในวิจารณญาณของตนเอง
เมื่อได้สติ เขาก็ตบไหล่ฉีเซิ่งพลางกล่าวว่า
“น้องฉีวางใจได้ พี่ชายหยางผู้นี้จะจัดการเรื่องนี้ให้เจ้าสำเร็จแน่นอน”
พูดจบ เขาก็ควบม้าไล่ตามท่านปู่ของเขาไปอีกครั้ง