บทที่ 192 เสิ่นจงถูกพาตัวไปในตอนท้าย หลี่เต้ามองไปที่แม่ทัพโหวพลางเอ่ยว่า
“ท่านแม่ทัพโหว คำอธิบายของข้าคงไม่มีปัญหาใช่หรือไม่”
แม่ทัพโหวชูนิ้วโป้งขึ้น พูดยิ้ม ๆ
“ข้าคิดไม่รอบคอบเท่าเจ้าหรอก คำอธิบายของเจ้าครอบคลุมกว่าข้ามากนัก”
จ้าวถ่งและคนอื่น ๆ เมื่อได้ฟังคำพูดเหล่านี้ ความไม่พอใจในใจก็สงบลง ขอเพียงพวกเป่ยมหานที่หนีไปนั้นไม่ได้อยู่สบายก็พอ
ในตอนนั้นเอง แม่ทัพโหวก็ได้เอ่ยขึ้น
“ท่านผู้บัญชาการ ในเมื่อกองทัพชนเผ่าเป่ยมหานพ่ายแพ้ถอยร่นไปแล้ว ต่อจากนี้ท่านคิดว่าควรจัดการอย่างไร”
หลี่เต้าเอ่ยตอบ
“ท่านแม่ทัพโหว ในเมื่อกองทัพชนเผ่าเป่ยมหานพ่ายแพ้ถอยร่นไปแล้ว ตำแหน่งผู้บัญชาการชั่วคราวของข้าก็ควรคืนให้ท่าน”
แม่ทัพโหวยิ้มบาง โบกมือพลางกล่าวว่า
“ช่างเถอะ กระดูกเก่า ๆ ของข้าได้ทำงานมานานพอแล้ว เรื่องต่อจากนี้ยกให้พวกเจ้าคนหนุ่มจัดการจะดีกว่า”
“เช่นนั้นเหมาะสมหรือ”
“จะไม่เหมาะสมตรงไหนกัน”
แม่ทัพโหวกวาดตามองคนที่เหลือ แล้วถามออกมา
“พวกเจ้าว่าเหมาะสมหรือไม่”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าแม่ทัพที่เหลือของด่านฟู่เฟิงต่างพากันพยักหน้ารัว ๆ
“แน่นอนว่าเหมาะสม”
ไม่ต้องดูอย่างอื่น แค่พละกำลังที่มีก็ทำให้หลี่เต้าได้รับการยอมรับจากทุกคนที่อยู่ในที่นี้แล้ว
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เต้าก็กวาดตามองไปยังเหล่าแม่ทัพแห่งด่านฟู่เฟิง ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่แม่ทัพโหว แล้วประสานมือคำนับพลางกล่าว
“ในเมื่อทุกท่านกรุณา ข้
