้าก็เคร่งขรึม สายตามองไปทางด้านข้าง แต่กลับเห็นแค่ทหารเผ่าเป่ยมหานที่กำลังหลบหนี ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ
แต่ความรู้สึกเมื่อครู่ของเขาต้องไม่ผิดแน่ เขารู้สึกได้ว่ามีคนจ้องมองอยู่ และเป็นผู้ที่มีวรยุทธ์อยู่ในขั้นแรกของเซียนเทียนเป็นอย่างน้อย
แท้จริงแล้ว ผู้ที่มีพลังต่ำกว่าขั้นเซียนเทียนในสายตาเขานั้นก็เป็นเพียงมดปลวกเท่านั้น จนแทบจะไม่อยู่ในการรับรู้ของเขาแล้ว
“ปลาที่หลุดรอดตาข่ายงั้นหรือ?”
หลี่เต้าส่ายหน้า ไม่สนใจ อีกฝ่ายหายวับไปในพริบตา เห็นได้ชัดว่าตั้งใจหลบหนีเขา
ทหารชนเผ่าเป่ยมหานที่หนีกระจัดกระจายมากมายเช่นนี้ เขาคงไม่สามารถไล่ล่าได้ทีละคน เมื่อมองดูสถานการณ์โดยรอบ สำหรับทหารเป่ยมหานที่วิ่งหนีเข้าไปในทุ่งราบ หลี่เต้าไม่อยากไล่ตามแล้ว เพราะถึงไล่ตามทันก็ไม่สามารถจับได้มากนัก ทุ่งราบกว้างใหญ่เกินไป ทหารชนเผ่าเป่ยมหานที่หนีออกจากช่องเขาต่างวิ่งกระจายไปทุกทิศทุกทาง
เขาหันกลับไปมองทหารเป่ยมหานที่ยังคงวิ่งหนีออกมาจากในช่องเขา การจัดการกับพวกทหารเป่ยมหานที่อยู่ตรงหน้านี้นั้นง่ายกว่า ดังนั้น เขาจึงชูง้าวมังกรทมิฬขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อกวาดล้างร่วมกันกับพวกจางเมิ่ง
ในเวลาเดียวกัน ณ จุดหนึ่งบนพื้นหิมะในทุ่งราบ
จินโม่ปิดตาของเลี่ยชิงที่อยู่ข้าง ๆ แน่น พูดด้วยความโกรธ
“เจ้าบ้านี่ เสียสติไปแล้วหรือ กล้าจ้องมองนานขนาดนั้น ไม่รู้หรือว่ายิ่งผู้ที่ยิ่งแข็งแกร่งเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีการรับรู้ที่แหลมคมเท่านั้
