น หากถูกพบเข้า พวกเราทั้งสองคนต้องตายแน่”
พวกเขาทั้งสองมีวรยุทธ์เพียงแค่ผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนขั้นปลายเช่นเดียวกับเซินเหล่ยและคนอื่น ๆ หากถูกจับได้ อีกฝ่ายก็สามารถจัดการพวกเขาได้ภายในสองกระบวนท่าเท่านั้น
เลี่ยชิงปัดมือที่ปิดตาเขาออก พูดอย่างหงุดหงิด
“อย่าปิดเลย เรื่องที่เจ้าพูดข้าก็รู้อยู่แล้ว”
“รู้งั้นรึ? รู้แล้วยังจะมองนานขนาดนั้น?”
“เจ้าคิดว่าข้าอยากหรือ?”
เลี่ยชิงเหลือบมองร่างที่หันหลังอยู่แต่ไกลอย่างระมัดระวัง ก่อนอธิบายว่า
“ข้าแค่อยากจดจำใบหน้าของคนผู้นั้นไว้”
“จดจำใบหน้าเขาไว้แล้วมีประโยชน์อะไร?”
จินโม่ถามอย่างสงสัย
“จะไม่มีประโยชน์ได้อย่างไร หากจำได้แล้ว คราวหน้าเจอกันข้าก็จะได้วิ่งหนีแต่เนิ่น ๆ ไม่ต้องมาแอบหลบหนีออกมาเหมือนตอนนี้”
“เจ้าคิดในแง่ดีบ้างไม่ได้หรือ คิดว่าต่อไปจะไม่ได้เจอกันอีก”
“ข้าก็ไม่อยากเจอปีศาจนั่นอีกหรอก แต่ถ้าบังเอิญเจอขึ้นมาล่ะ”
“เจ้าจำหน้าเขาได้แล้วหรือ?”
“จำได้แล้ว”
“ดี กลับไปวาดหน้าคนผู้นั้นให้ข้าดูสักภาพ”
“เจ้าจะทำอะไร?”
“ไม่ใช่เจ้าบอกเองหรือว่า ให้จำไว้แม่น ๆ คราวหน้าจะได้วิ่งหนีให้เร็วกว่านี้”
“…”
… ด้วยความร่วมมือกันของหลี่เต้าและพวกจางเมิ่ง ทหารชนเผ่าเป่ยมหานที่เหลืออยู่บนเส้นทางภูเขาถูกกำจัดไปอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงหนึ่งก้านธูปก็เสร็จสิ้น ทหารเป่ยมหานคนสุดท้ายล้มตายที่ริมทางภูเขา
ในขณะนี้ จางเมิ่งและคนอื่น ๆ รวมถึงแม่ทัพที่เหลือจากด่านฟู่เฟิงยืนอยู่
