ที่ริมทางภูเขาพร้อมกับหลี่เต้า มองออกไปยังทุ่งราบเบื้องหน้า
เห็นเพียงทหารเป่ยมหานจำนวนมากกำลังหนีเข้าไปในทุ่งราบที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน แม้จะมองจากระยะไกล ก็ยังเห็นร่างที่กำลังหนีอย่างอเนจอนาถ
เมื่อเห็นทหารเป่ยมหานที่กำลังหลบหนี จ้าวถ่งก็อดไม่ได้ที่จะด่าออกมา
“พวกสัตว์เดรัจฉานพวกนี้วิ่งเร็วจริง ๆ ปล่อยให้พวกมันรอดได้ง่ายเกินไปแล้ว”
โหวหย่วนเลี่ยงที่อยู่ข้าง ๆ พูดขึ้นมาทันทีว่า
“อาจจะไม่ได้ปล่อยให้พวกมันรอดไปง่าย ๆ ก็ได้”
“ท่านแม่ทัพโหว เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้น พวกสัตว์เดรัจฉานพวกนั้นหนีไปแล้วนะ”
จ้าวถ่งขมวดคิ้วถาม ผู้คนรอบข้างต่างมองไปที่โหวหย่วนเลี่ยงด้วยความสงสัย
“เพราะสภาพอากาศ”
ก่อนที่แม่ทัพโหวจะได้อธิบาย เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านข้าง หลี่เต้ามองเห็นสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่เขา จึงอธิบายว่า
“ความหมายของท่านแม่ทัพโหว คงจะหมายความว่า พวกนั้นหนีออกจากด่านฟู่เฟิงได้ง่าย แต่การจะหนีกลับไปให้สำเร็จนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย”
“ตอนนี้เป็นฤดูหนาว ยิ่งไปทางเหนือของชายแดนต้าเฉียนยิ่งหนาวเย็น และหากคำนวณตามวันที่ ก็ใกล้จะถึงวันสามเก้าแล้ว ซึ่งเป็นช่วงที่หนาวที่สุดของฤดูหนาว”
“ด้วยความเร็วในการเดินทางของทหารชนเผ่าเป่ยมหานหนีทัพเหล่านี้ พวกเขาจะไม่สามารถหนีกลับไปถึงชนเผ่าเป่ยมหานก่อนที่จะถึงวันสามเก้าได้แน่นอน แม้ว่าจะมีบางคนหนีกลับไปได้ แต่ก็คงยากที่จะหาที่พักพิง”
“เมื่อถึงตอนนั้น ในสภาวะที่ขาดแค
