ลี่เต้าและคนอื่น
เห็นได้ชัดว่า ฝ่ายตรงข้ามหวาดระแวงกองกำลังทหารม้าที่สามารถบุกฝ่าทะลวงกองทัพนับหมื่นมาได้ และนั่นทำให้บรรดาแม่ทัพทั้งหลายมองกองกำลังทหารม้าที่อยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาที่แตกต่างออกไป
ต้องรู้ไว้ว่า ครั้งล่าสุดที่มีคนทำให้ฝ่ายตรงข้ามให้ความสำคัญถึงเพียงนี้ก็คือเจิ้นเป่ย์โหว เสิ่นจง
นั่นแสดงว่า แม่ทัพของพวกชนเป่ยมหานให้ความสำคัญกับกองกำลังทหารม้านี้เทียบเท่ากับเจิ้นเป่ย์โหวเสิ่นจง
“จางเมิ่งสิ่งที่เจ้าพูดไปก่อนหน้านี้เป็นความจริงใช่หรือไม่”
จ้าวถ่งที่อยู่ด้านข้างดึงแขนจางเมิ่งแล้วถามเสียงเบา
“จริงที่สุดแล้ว!”
จางเมิ่งกล่าวด้วยความเลื่อมใส
“หัวหน้าของพวกเรานั้นเก่งกาจนัก”
พอพูดถึงตรงนี้ ก็ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปมองจ้าวถ่งแล้วพูดว่า
“ท่านแม่ทัพจ้าว ท่านลองมารับหัวหน้าของพวกเราเป็นหัวหน้าของท่านด้วยดีไหมขอรับ”
จ้าวถ่ง “???”
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
ยอมรับผู้ใต้บังคับบัญชาของตนเป็นหัวหน้า?
เขาต้องคิดไม่ตกขนาดไหน อยู่ดี ๆ ดันไปเป็นลูกน้องให้คนอื่น
