คนอื่น ๆ ไปไย
เมื่อเห็นกองกำลังทหารม้าที่ดุดันบุกเข้ามา ทุกคนก็หลบไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณ
ครู่ต่อมา
พวกเขาก็ได้เห็นกองทัพทหารม้าผ่านไปตรงหน้าในระยะประชิด
“นี่มัน… กลิ่นอายของกองทัพวิญญาณ!” เลี่ยชิงมองกองกำลังทหารม้าที่มุ่งหน้าไปทางด่านฟู่เฟิงก่อนจะพึมพำด้วยสายตาตกตะลึง
นอกจากเขาแล้ว ผู้ที่มีความรู้อยู่บ้างก็ล้วนจดจำได้ถึงกลิ่นอายของกองทัพวิญญาณที่แผ่ออกมาจากร่างของจางเมิ่งและคณะ
“กองกำลังทหารม้าเพียงสามร้อยกว่านาย กลับสามารถรวมพลังเป็นกองทัพวิญญาณได้ พวกเขาเป็นอะไรกันแน่” จินโม่พึมพำ
โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงภาพที่เซินเหล่ยถูกซัดกระเด็นออกไปก่อนหน้านี้ สายตาของพวกเขาก็มองไปยังราชาถ่ามู่ที่หลบอยู่ในฝูงชนโดยไม่รู้ตัว
เมื่อรู้สึกถึงสายตาเหล่านั้น ราชาถ่ามู่ก็ทรงตรัสว่า “ข้าก็บอกไปแล้ว แต่พวกเจ้าไม่เชื่อเอง”
ทันใดนั้น ราวกับนึกบางอย่างขึ้นได้ “เซินเหล่ยเป็นอย่างไรบ้าง? เขายังไม่ตายใช่หรือไม่”
ในตอนนั้นเอง แถวของกองทัพก็แยกออก เห็นทหารชนเผ่าเป่ยหมานสองนายประคองคนผู้หนึ่งเดินเข้ามา
คนที่ถูกประคองมานั้นก็คือเซินเหล่ยที่เพิ่งถูกซัดกระเด็นออกไปนั่นเอง
“เซินเหล่ยยังไม่ตายใช่หรือไม่” ราชาถ่ามู่ตรัสถาม
“แค่ก แค่ก” เซินเหล่ยไอออกมาครั้งหนึ่ง ถ่มเลือดทิ้งก่อนตอบว่า “ทูลฝ่าบาท ข้ายังไม่ตาย”
แต่แล้วเขาก็ยิ้มขื่นพลางกล่าวว่า “แม้จะยังไม่ตาย แต่กระดูกหักไปหลายซี่”
นึกถึงการจู่โจมที่ปะทะร่างของเขาเมื่อครู่
