เขาก็อาจไม่ต้องถูกลงโทษ กลับจะได้รับรางวัลเสียด้วยซ้ำ
แต่แน่นอนว่าเขาต้องออกจากสถานที่อันตรายแห่งนี้เสียก่อน
เขาเงยหน้ามองแม่ทัพโหวและคนอื่น ๆ เป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นก็ประสานมือกล่าวว่า “แม่ทัพโหว วันหน้าหากฉีเซิ่งมีโอกาส ข้าจะต้องแก้แค้นให้พวกท่านอย่างแน่นอน”
พูดจบ เขาก็ใช้ดาบสังหารทหารชนเผ่าเป่ยหมานที่ขวางทางไปหลายคน แล้วหมุนตัวพุ่งเข้าไปในด่านฟู่เฟิงอย่างไม่ลังเล เพียงชั่วพริบตาก็หายลับไป
“สารเลวฉีเซิ่ง แม่ทัพเสิ่นมองผิดคนจริง ๆ ถึงได้เลือกคนอกตัญญูมาเป็นหัวหน้าองครักษ์” จ้าวถ่งอดไม่ได้ที่จะสบถด่า
แต่เดิมพวกเขาก็เหลือคนไม่มากอยู่แล้ว จู่ ๆ ก็มีผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนขั้นปลายหนีไปอีก ทำให้แรงกดดันบนตัวทุกคนเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว
โหวหย่วนเลี่ยงหันกลับมามองทุกคน “ไม่ต้องสนใจมันแล้ว ตอนนี้หากผู้ใดยังอยากจะไป ก็รีบไปเสียตอนนี้ ข้าจะไม่ตำหนิพวกเจ้า”
ครั้งนี้ไม่มีใครตอบรับ เพราะการกระทำของฉีเซิ่งก่อนหน้านี้ ทำให้พวกเขาระบายความโกรธใส่ทหารชนเผ่าเป่ยหมานที่อยู่รอบข้าง
เมื่อเห็นเช่นนั้น โหวหย่วนเลี่ยงก็รู้ว่าคนที่เหลือได้ตัดสินใจพร้อมจะตายร่วมกับด่านฟู่เฟิงแล้ว เขาจึงกล่าวต่อ “เมื่อไม่มีผู้ใดจากไป วันนี้ข้าจะร่วมสู้ตายอย่างสะใจกับพวกเจ้า อย่างน้อยก็มีเพื่อนร่วมทางสู่ยมโลก”
“ฆ่า!”
แต่ไม่นานหลังจากนั้น แม่ทัพจากสามเผ่าก็แหวกวงล้อมทหารธรรมดาออกมา จู่โจมพวกเขาโดยไม่ทันตั้งตัว
ในไม่ช้า เหล่าผู้ฝึ
