กยุทธ์ต่ำกว่าขั้นเซียนเทียนจากกองทัพต้าเฉียนที่เหลือรอดอยู่ ก็ถูกกลุ่มผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนจู่โจมสังหารจนหมด
ในชั่วขณะนั้น สถานการณ์ของจ้าวถ่งและคนอื่นก็ยิ่งลำบากขึ้น พื้นที่ที่จะยืนก็น้อยลงเรื่อย ๆ
ในทำนองเดียวกัน เมื่อมีบางคนสิ้นชีพไป ความโกรธในใจของคนที่เหลือก็ระเบิดออกมาอย่างรุนแรง ยิ่งสู้ก็ยิ่งห้าวหาญ ท่าทางเหมือนจะสู้จนตายกันไปข้าง
ณ ที่ไม่ไกลออกไป
เมื่อเห็นผลจากการที่แม่ทัพทั้งหลายเข้าไปสนับสนุนได้ทันท่วงที ราชาถ่ามู่ก็รู้สึกสบายพระทัยขึ้นมาก
จากนั้นพระองค์ก็ตำหนิเซินเหล่ยที่อยู่ข้าง ๆ “หากเจ้าให้พวกเขาลงมือเร็วกว่านี้ คงจะยึดด่านฟู่เฟิงได้นานแล้ว”
เซินเหล่ยจะพูดอะไรได้ สิ่งที่พระองค์ตรัสล้วนถูกต้อง
ทว่าในยามนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวบางอย่างดังมาจากด้านหลัง
เมื่อหันกลับไปมอง เขาได้ยินเสียงการต่อสู้แว่วดังเข้ามาหู แต่ด้านหลังของพวกเขาไม่มีศัตรูอยู่เลย เหตุใดจึงเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ หรือว่าจะเป็นเพราะรบมานานหลายวันจนเกิดอาการหูแว่วไปเอง?
เซินเหล่ยจึงมองไปยังเลี่ยชิงและจินโม่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วถามว่า “พวกเจ้าทั้งสองได้ยินเสียงประหลาดอะไรบ้างหรือไม่”
เลี่ยชิงและจินโม่สบตากัน ก่อนจะเงี่ยหูฟัง
พอได้ฟังทั้งสองคนก็ขมวดคิ้ว พวกเขาก็ได้ยินเสียงการต่อสู้แปลก ๆ เช่นกัน และเสียงนั้นก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
“พวกเจ้าดูนั่นสิ นั่นอะไรกัน!” จู่ ๆ ก็มีคนตะโกนเสียงดังขึ้นมา
เมื่อเ
