บทที่ 171 คนคุ้นเคย
หลังจากคิดให้ดีแล้ว ราชาถ่ามู่ก็สูดหายใจลึก แล้วหันไปตรัสกับหัวหน้าหน่วยองครักษ์ข้าง ๆ “หลินอี พวกเจ้าจงคุ้มกันข้าออกจากเมืองหลวง พวกเราไม่สามารถรออยู่ที่นี่ต่อไปได้แล้ว”
หลินอีถามว่า “ฝ่าบาท จะให้พวกข้าคุ้มกันท่านไปที่ใด?”
เมื่อได้ยินดังนั้น ราชาถ่ามู่ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สิ่งแรกที่นึกถึงคือเผ่าเลี่ยหั่วและเผ่าลั่วอวิ๋นที่เป็นพันธมิตรกับเผ่าถ่ามู่ แต่ก็ต้องรีบล้มเลิกความคิดนั้นไปอย่างรวดเร็ว
เพราะเขากลัวว่าพันธมิตรทั้งสองจะซ้ำเติมยามตกทุกข์ได้ยาก เมื่อถึงตอนนั้น ชะตากรรมของเขาอาจไม่ได้ดีไปกว่าสถานการณ์ตอนนี้เท่าไร หรืออาจจะย่ำแย่กว่าด้วยซ้ำ
ทันใดนั้น ราชาถ่ามู่ก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ ดวงตาเปล่งประกาย เอ่ยปากขึ้นทันทีว่า “พวกเจ้าจงคุ้มกันข้าไปยังด่านฟู่เฟิง!”
ตามข่าวกรองที่เซินต๋าให้มา ด่านฟู่เฟิงกำลังจะแตกพ่ายในเร็ววันนี้
หากไปถึงด่านฟู่เฟิงเขาก็จะสามารถใช้สถานะราชาถ่ามู่รับช่วงอำนาจบัญชาการทหารได้โดยตรง เมื่อมีกองทัพใหญ่แล้ว ก็ไม่ต้องหวาดกลัวกองทหารม้าที่มีพลังเทียบเท่าขั้นปรมาจารย์นี้อีกต่อไป
สุดท้าย เมื่อยึดด่านฟู่เฟิงได้แล้ว เขาก็จะสามารถใช้ด่านฟู่เฟิงเป็นด่านสกัดกั้นทหารม้ากองนี้ไว้นอกด่านฟู่เฟิง จากนั้นก็ค่อยร่วมมือกับชนเผ่าอื่น ๆ กำจัดพวกมันทิ้ง
เมื่อถึงตอนนั้น เขาก็จะยังคงเป็นราชาถ่ามู่เช่นเดิม และยังได้ด่านฟู่เฟิงซึ่งเป็นป้อมปราการตามธรรมชาติเพิ่มมาด
