้าวออกมายืนข้างกายเขาพลางเอ่ยปลอบ
เมื่อเห็นชายในชุดนักพรต อารมณ์ของชายหนุ่มจึงสงบลงบ้าง
“อาจารย์หลิว เป็นความจริงหรือที่ราชบิดาไม่ต้องการพวกเราแล้ว”
แววตาของชายในชุดนักพรตฉายแววรำคาญ แต่กลับกล่าวปลอบว่า “ไม่หรอก องค์ราชาคงรออยู่ข้างหน้าแล้ว”
หากหลี่เต้าอยู่ที่นี่ เขาต้องจำได้แน่ว่าชายทั้งสองคือผู้ใด
ทั้งสองคนนี้คือผู้ที่เขาเคยพบกันมาก่อนตั้งแต่ครั้งยังอยู่ในค่ายนักโทษประหาร
พวกเขาคือองค์ชายใหญ่แห่งเผ่าถ่ามู่ และปีศาจหิมะหลิวเหยียน ขณะนี้พวกเขาได้รับคำสั่งจากราชาถ่ามู่และกำลังเตรียมถอนกำลังออกจากเมือง
ไม่นานหลังจากนั้น ขบวนคนก็เดินผ่านประตูต่าง ๆ ในที่สุดก็ใกล้จะออกจากวังหลวงแล้ว เมื่อออกจากวังหลวงได้ การหลบหนีก็จะง่ายขึ้นมาก
แต่ทว่าในตอนที่หลิวเหยียนกำลังจะพาองค์ชายใหญ่ถ่ามู่เดินผ่านประตูวังด่านสุดท้าย จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหูของพวกเขา
“ทุกท่าน ไม่ต้องไปไหนแล้ว ตายอยู่ในบ้านยังดูดีกว่าตายอยู่ข้างนอก”
เสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นตัวแข็งทื่อพร้อมกัน
เมื่อพวกเขาเงยหน้าขึ้นมอง ถึงได้พบว่ามีทหารม้ากลุ่มหนึ่งขวางเส้นทางออกไว้เสียแล้ว
หลี่เต้าอยู่บนหลังม้า สายตากวาดมองผู้คนที่อยู่ตรงนั้น
เมื่อมองเห็นองค์ชายใหญ่ถ่ามู่และหลิวเหยียนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะผุดรอยยิ้มจาง พลางเอ่ยขึ้น “ไม่คิดเลยว่าจะได้พบคนคุ้นเคยทั้งสองท่านอีกครั้ง”
คนคุ้นเคย?
องค์ชายใหญ่ถ่า
