็นหนึ่ง ให้เสียงของตนส่งถึงใจผู้คน
น้ำเสียงหนักแน่นมอบความเชื่อมั่นให้ทุกคน
“เมื่อกาลก่อนแต่หนใดไม่มีใครบอกได้ เผ่ามนุษย์ของเราก็เคยถูกเผ่าเฉียงเหลียงผลักไสให้เร่ร่อนสู่มหาสมุทรไร้ขอบเขต บัดนี้ต้าจิ่งกลับถูกเผ่าปีศาจผลักไสจากมหาสมุทรมาสู่ไท่ฮวง หากแม้เผ่าเฉียงเหลียงไม่ให้ที่อยู่แก่เราอีก เช่นนั้นแล้วพวกเรายังจะหนีไปที่ใดได้อีก ไม่มีที่ให้หลบหนี! จะรบจนศัตรูถอย หรือจะยอมรับความตายกับความอัปยศ จงนึกถึงครอบครัวของพวกเจ้า นึกถึงเหตุผลที่เข้าร่วมทัพ นึกถึงแผ่นดินต้าจิ่งของพวกเจ้า!
ต้าจิ่งสถาปนามาสองร้อยเก้าสิบเอ็ดปี ฝ่าฟันพายุลมฝนมานับไม่ถ้วน รวบรวมราชวงศ์มากมายจนกลายเป็นพวกเราในวันนี้ ศึกครั้งนี้หาใช่เพื่อต้าจิ่งเท่านั้น หากแต่เป็นศึกของเผ่ามนุษย์ทั้งปวง เพราะเผ่ามนุษย์แห่งมหาสมุทรไร้ขอบเขตมิอาจต้านเผ่าปีศาจที่ล่มอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ได้ พวกเราจึงเร้นหลบจากเผ่าปีศาจ หากถึงเพียงนี้แล้วยังมีชีวิตอยู่ไม่ได้ เผ่ามนุษย์ยังจะมีหวังอันใดอีกเล่า!
จงกำอาวุธในมือให้แน่น เตรียมพร้อมตายเป็นตาย วันนี้หากไม่ชนะ แม่ทัพผู้นี้ก็จะขอตายร่วมกับพวกเจ้าที่นี่ ฆ่ามัน!”
คำพูดของสวีเทียนจีราวคมมีดทิ่มแทงใจทุกคน น้ำเสียงของเขากระตุ้นอารมณ์ของทุกคนให้ลุกโชนยิ่งขึ้นโดยเฉพาะในยามคับขันเช่นนี้
“ฆ่ามัน!”
ที่เบื้องหน้ากำแพงเมืองรัฐฮวง เสียงตะโกนโห่ร้องประสานดังกระหึ่มทั่วผืนดินนับหมื่นลี้ สะเทือนไปทั่วผืนฟ้า
พายุฝุ่น
