กร่งก็ถูกทำลายจนแหลกละเอียด แล้วทหารม้าสามร้อยนายของพวกเขาก็บุกเข้าไปในเมืองหลวงอันเลื่องชื่อของเผ่าถ่ามู่ทันที เมื่อเข้าไปในเมือง พวกเขาก็จัดการกับพวกทหารที่เฝ้าประตูเมืองจนหมดสิ้น
“พี่ใหญ่ ต่อไปพวกเราควรทำอย่างไร” จางเมิ่งเข้ามาถาม
หลี่เต้ามองดูชาวเมืองที่กำลังหนีตายเพราะการสังหารอย่างบ้าคลั่งของพวกเขา จากนั้นก็มองลึกเข้าไปในเมือง แม้เขาจะอยากเก็บเกี่ยวคุณสมบัติเหล่านี้อย่างเต็มที่ แต่เขาก็รู้ว่าการมาครั้งนี้มีจุดประสงค์ที่สำคัญกว่านั้น
ในตอนนั้นเอง เสียงคำรามยาวก็ดังขึ้นบนท้องฟ้า เมื่อได้ยินเสียงนั้น ดวงตาหลี่เต้าวาบขึ้น เขาออกคำสั่งทันทีว่า “ตามข้าบุกเข้าไป อย่าได้แตกแถว”
“ขอรับ!” ภายใต้การนำของหลี่เต้า กองกำลังสามร้อยนายก็กลายเป็นสายธารพุ่งตรงไปยังใจกลางเมืองหลวง ส่วนผู้ที่กล้าขวางทางพวกเขา ต่างก็ถูกสายธารนี้กลืนกินไปจนหมดสิ้น
ต้องยอมรับว่าผู้คนในเมืองหลวงของเผ่าถ่ามู่ตอบสนองได้รวดเร็วทีเดียว ยังไม่ทันได้บุกเข้าไปไกล กองกำลังทหารในชุดเกราะหนักนับพันนายก็มาขวางหน้ากลุ่มหลี่เต้าเอาไว้
“หัวหน้า?”
“บุก!” จางเมิ่งกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลี่เต้าก็ออกคำสั่งอย่างไม่ลังเล เมื่อมองดูเหล่าทหารในชุดเกราะหนักตรงหน้า ในดวงตาของเขาวาบขึ้นด้วยความเจ็บปวด แต่ง้าวมังกรทมิฬในมือกลับฟาดฟันลงไปอย่างไร้ความปรานี
ไร้เทียมทาน! พิฆาตทัพ!
ในชั่วขณะถัดมา เงาของง้าวมังกรทมิฬยาวกว่าสิบจั้งก็รวมตัวขึ้นใ
