บทที่ 169 ของขวัญ
ก่อนที่ราชาถ่ามู่จะได้ตรัสอันใด เซินต๋าก็คุกเข่าลงกับพื้น พลางกราบทูลด้วยสีหน้ายินดี “ฝ่าบาท มีข่าวดีจากแนวหน้าพ่ะย่ะค่ะ”
“อะไรนะ!” เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าที่หม่นหมองของราชาถ่ามู่ก็เปลี่ยนไปในทันที รีบตรัสถามว่า “เร็วเข้า มีข่าวดีอะไร หรือว่าพวกเราได้ด่านฟู่เฟิงมาแล้ว?”
“ยังยึดมาไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ” เซินต๋าคุกเข่ากราบทูล
“ยังไม่ได้ เจ้า…” ราชาถ่ามู่ได้ยินดังนั้นก็ทรงจะพิโรธ
เซินต๋ารีบกราบทูลต่อ “แต่ถึงแม้จะยังยึดครองไม่ได้ แต่ก็ใกล้จะได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ ตามรายงานจากแนวหน้า ด่านฟู่เฟิงของต้าเฉียนผ่านการรบมาเป็นเวลาเดือนกว่า กำลังพลลดลงอย่างมาก บัดนี้เหลือทหารรักษาการณ์ไม่มากแล้วพ่ะย่ะค่ะ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เนื่องจากพวกเราเริ่มทำศึกเร็ว จึงสามารถตัดการติดต่อค้าขายระหว่างด่านฟู่เฟิงกับภายนอกได้ ดังนั้น เมื่อเข้าฤดูหนาว พวกเขาก็จะไม่มีเสื้อผ้าฝ้ายและถ่านไม้เพียงพอสำหรับการเอาชีวิตรอดให้ผ่านฤดูหนาวไปได้”
“เมื่อไม่กี่วันก่อน คลื่นความเย็นได้โจมตีด่านฟู่เฟิงอย่างฉับพลัน ทหารของพวกเราเตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้วจึงไม่เป็นไร แต่ว่ามีข่าวลือว่าภายในด่านฟู่เฟิงมีทหารตายเพราะความหนาวแล้ว เช่นนั้นแล้ว ตามการคาดการณ์ ไม่เกินเจ็ดวัน แม้ด่านฟู่เฟิงจะยังไม่ถูกพวกเราบุกทลาย แต่ภายในก็คงทนไม่ได้นานแล้ว ถึงตอนนั้นกองกำลังรวมสามฝ่ายของพวกเราก็สามารถบุกตรงเข้าไปยึดด่านฟู่เฟิงได้ในคราวเดียว”
ห
