บทที่ 168 เยือนเมืองหลวง
มองไปด้านหลังของเซินเชียนซาน เห็นเพียงรอยแยกบนพื้นดินที่ทอดยาวหลายร้อยจั้ง
“แค่ก แค่ก!” ทันใดนั้น เซินเชียนซานก็ไอออกมาอย่างรุนแรง ละอองเลือดสีแดงพุ่งออกจากปากของเขา มีเศษเนื้อปะปนอยู่บ้าง ภายนอกดูเหมือนเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ความจริงแล้วการโจมตีเมื่อครู่ได้ทำลายอวัยวะภายในของเขาจนแหลกละเอียด ที่ยังยืนหยัดอยู่ได้ในตอนนี้ เป็นเพราะใช้พลังงานที่เหลืออยู่ทั้งหมด ทำให้สมองสามารถฟื้นคืนสติก่อนความตาย
หลี่เต้าเก็บง้าวมังกรทมิฬแล้วถามออกมา “ตาแก่ ตอนนี้ยังทนไหวอยู่หรือ?”
ดวงตาทั้งสองของเซินเชียนซานไร้แววชีวิต ในชั่วขณะนั้นเขาดูเหมือนจะเข้าใจทุกอย่าง เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เต้าเขาก็ได้ใช้แรงเฮือกที่เหลืออยู่เงยหน้าขึ้น จ้องมองหลี่เต้าแล้วพูดด้วยเสียงแหบพร่า “เจ้าหนู หลังจากข้าตาย ในเผ่าถ่ามู่จะไม่มีใครต้านทานเจ้าได้อีก และข้าก็รู้ดีว่าเจ้าต้องไปเมืองหลวงแน่ ถ้าเช่นนั้น เจ้าจะสามารถละเว้นราษฎรในเมืองหลวงได้หรือไม่ หากเจ้าตกลง ข้าจะมอบทรัพย์สมบัติทั้งหมดของข้าให้เจ้า”
หลี่เต้าอึ้งไปครู่หนึ่ง เมื่อได้สติก็ส่ายหน้าปฏิเสธทันที
“เพราะเหตุใด?”
“ไม่มีเหตุผล” แววตาของหลี่เต้าสงบนิ่งในขณะที่เขาพูด “พวกเจ้าชาวเป่ยหมานปฏิบัติต่อชาวต้าเฉียนเช่นไร พวกข้าก็จะปฏิบัติต่อชาวเป่ยหมานเช่นนั้น”
“กงเกวียนกำเกวียน เวรสนองเวร กรรมสนองกรรม นี่คือสิ่งที่พวกเจ้าสมควรได้รับ”
เมื่อได้ยินดังน
