ั้น เซินเชียนซานก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มขื่น พึมพำ “กงเกวียนกำเกวียนไม่จบสิ้น? สมควรตาย ทุกคนล้วนสมควรตาย” เสียงพูดเพิ่งขาดคำ ลมหายใจสุดท้ายของเขาก็ดับสิ้น
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นข้างหูหลี่เต้าทันที
[ฆ่าศัตรูหนึ่งคน ได้รับคุณสมบัติ : 267.76]
แม้ในใจจะคาดการณ์ไว้แล้ว แต่เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนจากระบบ หลี่เต้าก็ยังอดประหลาดใจไม่ได้ หากคำนวณตามนี้ ตาแก่ผู้นี้มีคุณสมบัติโดยรวมสูงถึงสองพันหกร้อยกว่า ไม่น่าแปลกใจเลยที่ตอนแรกสามารถกดข่มเขาได้ แต่น่าเสียดายที่แม้ว่าจะกดข่มเขาได้ สุดท้ายก็ยังต้องตายในมือเขาอยู่ดี
“โฮ่ง ๆ!” เสียงเห่าดังขึ้น เมื่อหลี่เต้าหันไปมอง ก็พบว่ามีเงาดำพุ่งเข้ามากระโจนใส่เขาจนล้มลงบนพื้นหิมะ เงาดำนั้นจะเป็นใครไปได้นอกจากเสี่ยวเฮย
จางเมิ่งและคนอื่น ๆ ที่เห็นว่าการต่อสู้จบลงแล้ว ก็รีบควบม้าเข้ามาทันที
“หัวหน้า ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่” จางเมิ่งกระโดดลงจากม้า เข้ามาจะตรวจร่างกายหลี่เต้า แต่ทันใดนั้นก็โดนเท้าข้างหนึ่งเตะกระเด็นออกไป กลิ้งไปบนพื้นหิมะหลายตลบ
“อยู่ให้ห่างข้า” หลี่เต้ายกเสี่ยวเฮยออก ลุกขึ้นยืนจ้องเขาพลางเอ่ย
“ถุย ๆ” จางเมิ่งถุยหิมะออกจากปาก หัวเราะแห้ง ๆ “แรงเตะยังเหมือนเดิม ดูท่าหัวหน้าคงไม่เป็นไร”
“หัวหน้า ระวังจะเป็นหวัดนะขอรับ” เสวียปิงไม่ได้เซ่อเหมือนจางเมิ่ง เมื่อเห็นหัวหน้าเหลือกางเกงเพียงครึ่งท่อน จึงรีบหยิบเสื้อคลุมขนแกะตัวใหญ่มาคลุมให้หลี
