่เต้า
หลี่เต้ามองหิมะขาวที่ยังคงโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า แล้วเอ่ยขึ้น “หาที่หลบหิมะกันก่อนเถอะ”
“แล้วเขาล่ะ” เสวียปิงชี้ไปที่ร่างของเซินเชียนซานที่อยู่ไม่ไกลพลางเอ่ยถาม
หลี่เต้าหันไปมองร่างเซินเชียนซานที่ถูกหิมะขาวปกคลุม ก่อนจะเอ่ยตอบ “ไปตัดหัวมันมา จากนี้พวกเราจะไปเยือนเมืองหลวงของเผ่าถ่ามู่ จะไปมือเปล่าได้อย่างไร”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของทุกคนรอบข้างก็เป็นประกายวาบขึ้น ตามความหมายของหัวหน้า เป้าหมายต่อไปของพวกเขาก็คือเมืองหลวง
เสวียปิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถาม “หัวหน้า เชื่อถือได้หรือ?”
หลี่เต้ามองร่างของเซินเชียนซานแล้วตอบว่า “แม้แต่ผู้เฒ่าใกล้ลงโรงเช่นนี้ยังถูกลากออกมาได้ เจ้าคิดว่าเผ่าถ่ามู่จะยังมียอดฝีมือขั้นปรมาจารย์หลงเหลืออยู่อีกหรือ?”
เสวียปิงชะงัก มองร่างที่อยู่ไม่ไกลนั้นแล้วคิดในใจว่าแก่จริง ๆ ด้วย แต่ก็เขาก็ยังเข้าใจถึงประเด็นสำคัญ นั่นคือในเมืองหลวงของเผ่าถ่ามู่คงไม่มีกำลังพลที่เป็นภัยคุกคามเหลืออยู่มากนัก อย่างน้อยที่สุด สำหรับหัวหน้าของพวกเขาแล้ว คงไม่มีใครสามารถขัดขวางไว้ได้อีก
“พอเถอะ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว รีบไปหาที่พักผ่อน” หลี่เต้าพูดขึ้นมาอีกครั้ง
เสวียปิงดูเหมือนจะสังเกตเห็นบางอย่าง จึงอดถามไม่ได้ “หัวหน้า ร่างกายของท่าน…”
“อืม ใช้กำลังมากเกินไป เกิดปัญหาเล็กน้อย” หลี่เต้าพยักหน้าไม่ได้ปฏิเสธ เแล้วพูดต่อ “แต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร พักสักหน่อยก็หายแล้ว”
แม้ภายนอ
