กเขาจะดูเหมือนไม่มีปัญหาอะไรเลย แต่ความจริงแล้วสภาพร่างกายของเขาเป็นอย่างไร มีเพียงตัวเขาเท่านั้นที่รู้ อันดับแรก เพราะการสูญเสียเลือดวิเศษทำให้ร่างกายตกอยู่ในสภาพอ่อนแอ จากนั้นก็เป็นเพราะการใช้พลังสภาวะจิตจนหมดสิ้น ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้า ถึงอย่างไรเขาก็ใช้พลังติดต่อกันถึงสามชั่วยามโดยไม่ยั้งเลย แล้วก็เป็นการระเบิดพลังครั้งสุดท้าย การใช้เส้นเอ็นทั่วร่างระเบิดพลังออกมาในการโจมตีครั้งนั้น ทำให้ตอนนี้ทั่วร่างของเขาปวดเมื่อยไปหมด
สรุปคือ ตอนนี้เขาอยากจะล้มตัวลงนอนหลับให้สบาย
…
สามวันต่อมา ณ ท้องพระโรงของเผ่าถ่ามู่
เนื่องจากไม่มีข่าวคราวจากแนวหน้ามาเป็นเวลานาน อีกทั้งยังมีเรื่องของกองกำลังทหารม้านิรนามที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ทำให้ราชาถ่ามู่มีสีหน้าหม่นหมองทุกครั้งที่ว่าราชการ ผู้คนเบื้องล่างเองต่างก็รู้สึกกดดัน
“ทูลฝ่าบาท!” ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องดังมาจากนอกท้องพระโรง ตามด้วยเซินต๋าที่วิ่งเข้ามาพร้อมสิ่งของในมือ
บทที่ 169 ของขวัญ
ก่อนที่ราชาถ่ามู่จะได้ตรัสอันใด เซินต๋าก็คุกเข่าลงกับพื้น พลางกราบทูลด้วยสีหน้ายินดี “ฝ่าบาท มีข่าวดีจากแนวหน้าพ่ะย่ะค่ะ”
“อะไรนะ!” เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าที่หม่นหมองของราชาถ่ามู่ก็เปลี่ยนไปในทันที รีบตรัสถามว่า “เร็วเข้า มีข่าวดีอะไร หรือว่าพวกเราได้ด่านฟู่เฟิงมาแล้ว?”
“ยังยึดมาไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ” เซินต๋าคุกเข่ากราบทูล
“ยังไม่ได้ เจ้า…” ราชาถ่ามู่ได้ยินดังนั้น
