บทที่ 164 การรับรู้สภาวะจิต
และในตอนนั้นเองหลี่เต้าก็ได้ลืมตาขึ้น
ในเวลาเดียวกัน มีประกายแสงวาบผ่านดวงตาของเขา
เซินเชียนซานที่อยู่ไม่ไกลก็สังเกตเห็นภาพนี้เช่นกัน ใบหน้าชราของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เพราะในสายตาของเขา ต่อให้ตอนนี้หลี่เต้าเข้าใจพลังที่แข็งแกร่งเพียงใด ก็เป็นได้แค่คนตายเท่านั้น
คมดาบพายุกลืนกินหลี่เต้าและพัดพาเขาออกไป
บนเนินเขาที่อยู่ห่างออกไป จางเมิ่งและคนอื่น ๆ เมื่อเห็นภาพนี้ต่างแสดงสีหน้าตกใจ
“หัวหน้า!”
จางเมิ่งและคนอื่น ๆ ตะโกนก้องพร้อมกับจะพุ่งเข้าไปสู้กับเซินเชียนซานจนตาย
“อย่าใจร้อน!”
เสวียปิงรีบขวางหน้าทุกคนไว้
“พี่เสวีย เจ้าคนไร้น้ำใจ หลีกไป พวกข้าจะไปแก้แค้นให้หัวหน้า” จางเมิ่งพูดด้วยความโกรธ
“หัวหน้าไม่ได้เป็นอะไรเลย พวกเจ้าจะแก้แค้นอะไรกัน” เสวียปิงพูดอย่างหงุดหงิด
ทันใดนั้น จางเมิ่งและคนอื่น ๆ ก็ชะงักค้าง
พวกเขาเห็นหัวหน้าถูกสิ่งน่าสะพรึงกลัวกลืนกินไป จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่เป็นอะไร
“หากอยากรู้ว่าหัวหน้าเป็นอะไรหรือไม่ พวกเจ้าดูท่าทางของเสี่ยวเฮยก็รู้แล้ว” เสวียปิงเอ่ยต่อ
เมื่อได้ยินดังนั้น จางเมิ่งและคนอื่น ๆ ก็หันไปมองดู ถึงได้พบว่าเสี่ยวเฮยกำลังนั่งอยู่อย่างสบายอารมณ์ เลียขนเป็นมันวาวของตัวเอง ไม่มีทีท่าผิดปกติแต่อย่างใด
เมื่อเห็นทุกคนมองมาที่ตน เสี่ยวเฮยก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันหลังหลบสายตาผู้คนแล้วเลียขนต่อ
เสวียปิงอธิบายว่า “พวกเจ้าน่าจะรู้ว่
