าเสี่ยวเฮยกับหัวหน้ามีความเชื่อมโยงบางอย่าง หากหัวหน้าเป็นอะไรไป เสี่ยวเฮยคงวิ่งพรวดพราดออกไปแล้ว จะมานั่งเลียขนอย่างสงบเช่นนี้ได้อย่างไร”
ทุกคนคิดตามอย่างละเอียด ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ
หรือว่าหัวหน้าจะไม่เป็นอะไร?
แต่กระนั้นการโจมตีเมื่อครู่ช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน น่าสะพรึงกลัวถึงขนาดที่แม้พวกเขาจะอยู่ห่างออกมาถึงเพียงนี้ ก็ยังรู้สึกเจ็บแปลบที่ผิวหนัง
…
หลังจากพายุพลังดาบกลืนกินหลี่เต้าไปแล้ว มันก็ยังคงพุ่งต่อไปอีกร้อยเมตรก่อนจะค่อย ๆ สงบลง สุดท้ายก็พุ่งออกไปไกลถึงห้าร้อยเมตรก่อนจะสลายไปอย่างสิ้นเชิง
เซินเชียนซานจ้องมองรอยที่ทอดยาวไปไกลถึงห้าร้อยเมตรตรงหน้า แล้วคิดในใจ ไม่มีผู้ใดจะใช้ร่างกายที่เป็นเลือดเนื้อต้านการโจมตีของข้าได้ เจ้าหนุ่มนั่นต้องตายแน่
แต่น่าเสียดาย เมื่อผู้คนคิดเช่นนี้ ก็มักจะโดนตบหน้ากลับไปอย่างรวดเร็วเสมอ
ในขณะนั้นเอง…
เสียงดังปัง!
ณ จุดที่พลังดาบสลายไป มีแขนข้างหนึ่งยื่นออกมาจากพื้นดิน
บนแขนนั้นเต็มไปด้วยบาดแผลขนาดต่าง ๆ ส่วนที่ลึกยังถึงขนาดมองเห็นกระดูกขาว
หลังจากนั้น แขนนั้นก็ยันพื้น แล้วร่างหนึ่งก็ลุกขึ้นยืน
เมื่อมองดูอย่างละเอียด ทั่วร่างของหลี่เต้าเต็มไปด้วยบาดแผลคล้ายกับที่แขน แทบจะหาผิวหนังที่ปกติสักส่วนไม่ได้เลย
แม้จะได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ แต่กลับไม่มีเลือดไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว
หลังจากลุกขึ้น หลี่เต้าก้มลงมองและถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเ
