ห็นว่ากางเกงของตนยังเหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง สาเหตุหลักที่เขาต้องทุกข์ทรมานถึงเพียงนี้ก็เพื่อปกป้องมันนั่นเอง
มิเช่นนั้นด้วยพลังป้องกันร่างกายของเขา ก็สามารถหลีกเลี่ยงความเสียหายที่ไม่จำเป็นส่วนใหญ่ได้
อีกด้านหนึ่งในขณะเดียวกัน
เซินเชียนซานมองดูสภาพปัจจุบันของหลี่เต้าจากระยะไกล สีหน้าราวกับเห็นผี
ทำไมคนที่สภาพเป็นถึงเพียงนี้แล้ว ยังสามารถคลานลุกขึ้นมาจากพื้นได้
นี่มันคนหรือปีศาจกันแน่!
“ปีศาจ! มันเป็นปีศาจจริงๆ!” เซินเชียนซานกำดาบในมือแน่น
แต่หลังจากนั้นแววตาของเขาก็เปี่ยมด้วยไอสังหารที่รุนแรงยิ่งขึ้น เขาพึมพากับตนเอง “จะเป็นปีศาจก็ช่างสิ สมควรตายก็ต้องตาย”
หลี่เต้ารับรู้ถึงจิตสังหารของเซินเชียนซานได้อย่างรวดเร็ว เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น สายตาก็สบประสานกับอีกฝ่ายพอดี
เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งสังหารเช่นนี้ เขากลับยิ้มบาง ๆ ในใจไม่รู้สึกกดดันแม้แต่น้อย
เพราะเขาเพิ่งเข้าใจถึงสิ่งดี ๆ บางอย่าง
แต่ก่อนอื่น คงจะดีกว่าถ้าฟื้นฟูร่างกายก่อน
พอความคิดนี้ผุดขึ้น เลือดวิเศษในร่างกายของเขาก็เริ่มทำงาน
เพราะผิวหนังได้รับความเสียหายเป็นส่วนใหญ่ จึงสามารถมองเห็นการทำงานของเลือดวิเศษในร่างกายเขาได้ด้วยตาเปล่า
พร้อมกับการสูญเสียเลือดวิเศษในบริเวณที่ได้รับบาดเจ็บ ร่างกายของเขาก็เริ่มฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว
ความเร็วนั้นรวดเร็วเสียจนเซินเชียนซานยังไม่ทันได้ลงมือ หลี่เต้าก็ฟื้นคืนสภาพกลับมาเป็นปกติดั
