บทที่ 163 เจตจำนงแห่งง้าว
ผ่านไปครู่หนึ่ง
เซินเชียนซานยังคงใช้เจตจำนงแห่งดาบที่ตนควบคุมสร้างบาดแผลบนร่างของหลี่เต้าอย่างต่อเนื่อง
หลังจากฟันอีกครั้ง เขาก็ได้หยุดพักเล็กน้อย
อาภรณ์บนร่างหลี่เต้าถูกทำลายไปนานแล้ว ตอนนี้ทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดแผลที่เกิดจากเจตจำนงแห่งดาบ ดูน่าเวทนายิ่งนัก
ส่วนทางด้านเซินเชียนซาน แม้ภายนอกจะดูปกติดี
แต่ในตอนนี้จิตใจของเขากลับสับสนวุ่นวายอย่างยิ่ง เขาพบว่าเจ้าหนุ่มตรงหน้านี้ช่างสังหารได้ยากเย็นเหลือเกิน
แต่เดิมคิดว่าเป็นเพียงคนที่มีพลังกายเหนือธรรมดาเท่านั้น ด้วยวรยุทธ์ขั้นปรมาจารย์ของเขาน่าจะจัดการได้ไม่ยาก แต่ไม่คิดว่าเป็นคู่ต่อสู้ที่หนังเหนียวถึงเพียงนี้
ไม่นานเขาก็สงบจิตสงบใจลงได้ ยากจะฆ่าไม่ได้หมายความว่าจะฆ่าไม่ได้ อย่างมากก็แค่ต้องเสียเวลามากขึ้นเท่านั้น
ในเวลาเดียวกัน
จางเมิ่งและคนอื่น ๆ ที่อยู่ห่างออกไปหลายลี้ยังคงจับตาดูการต่อสู้ของทั้งสองคนอย่างใกล้ชิด
เมื่อเห็นว่าในการปะทะกันนั้น หัวหน้าของพวกเขาตกเป็นรองตลอด ทุกคนก็ได้แต่มองด้วยความร้อนใจ
จางเมิ่งถึงกับตาแดงก่ำ เอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ “แม่งเอ๊ย พวกเราไปช่วยสู้กับไอ้แก่นั่นกันเถอะ มันรังแกหัวหน้าของพวกเราเกินไปแล้ว”
คนที่เหลือก็มีสีหน้าไม่ต่างจากจางเมิ่ง
สุดท้ายเสวียปิงที่ยังพอรักษาความสงบไว้ได้จึงได้แต่ห้ามทุกคนไว้พร้อมเอ่ยออกมาประโยคหนึ่ง
“เชื่อมั่นในตัวหัวหน้าเถอะ”
ณ ที่แห่งนี้ ดูเหมือนเวลาจะผ
