ปะทะกัน พลังดาบบนดาบวงพระจันทร์ทะลุผ่านง้าวมังกรทมิฬพุ่งเข้าหาใบหน้าของหลี่เต้า
ขณะที่เซินเชียนซานคิดว่าทุกอย่างจะเป็นเช่นเดียวกับครั้งก่อน สีหน้าของเขาก็แข็งค้างกะทันหัน
เพราะเขาเห็นพลังดาบที่ทะลุผ่านไปนั้น เมื่อพุ่งไปถึงตรงหน้าอีกฝ่าย จู่ ๆ ก็ชะงักกลางอากาศ
จากนั้นก็ถูกพลังที่มองไม่เห็นบดขยี้จนสลายไป
“นี่มัน… สภาวะจิต!”
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เซินเชียนซานถึงกับตะลึง
ตามความทรงจำของเขา พลังดาบเช่นนี้นอกจากจะสลายไปตามกาลเวลาแล้ว ก็มีเพียงการปะทะกับพลังที่มีคุณสมบัติเดียวกันเท่านั้นถึงจะเกิดปรากฏการณ์เช่นนี้ได้
“แปลกใจหรือ?” หลี่เต้ายิ้มบาง
เซินเชียนซานได้สติกลับมา ถอยออกไปไกลร้อยจั้ง ใบหน้าชราเต็มไปด้วยความซับซ้อน “เจ้าสามารถเข้าใจถึงขั้นบรรลุสภาวะจิตได้จริง ๆ เจ้าทำได้อย่างไรกัน”
ในสายตาของเขา คนที่ใช้แต่กำลังกายเช่นนี้ จะสามารถควบคุมพลังที่มีแต่ผู้ที่บรรลุขั้นปรมาจารย์เท่านั้นที่ทำได้ได้อย่างไร
“ทำได้อย่างไรงั้นหรือ?” หลี่เต้ามองเซินเชียนซานแวบหนึ่ง พูดอย่างช้า ๆ “หากข้าบอกว่าเป็นท่านที่สอนข้า ท่านจะเชื่อหรือไม่”
เซินเชียนซาน “???”
เห็นอีกฝ่ายทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ หลี่เต้าก็หัวเราะในใจ
เขาไม่ได้โกหก ที่เขาสามารถควบคุมสภาวะจิตได้นั้นเป็นเพราะอีกฝ่ายสอนจริง ๆ เพียงแต่วิธีการสอนนั้นแตกต่างออกไปเท่านั้น
ก่อนหน้านี้เมื่อรู้สึกถึงเจตจำนงแห่งกำลังกายที่แนบติดร่างกาย เขาก็คิดว่าในเมื่ออีกฝ่า
