บทที่ 162 ปะทะฝีมือ เจตจำนงแห่งดาบ
ท่ามกลางสายลมและหิมะ
เซินเชียนซานควบม้าเข้ามา สายตาของเขาจับจ้องไปยังกลุ่มคนที่อยู่ห่างออกไป
โดยเฉพาะเมื่อเห็นศพของหน่วยลาดตระเวนทุ่งหญ้าแล้ว ก็เข้าใจทันทีว่าคนที่ตนกำลังตามหาอยู่ตรงหน้านี้เอง
เมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามเหลือเพียงคนเดียวยืนอยู่กับที่ ส่วนคนที่เหลือกลับวิ่งหนีไป สีหน้าของเขาก็ฉายแววเย็นชา
“คิดจะหนี! สายเกินไปแล้ว!”
เซินเชียนซานยกมือสะบัดเสื้อคลุมที่หลัง ดึงดาบวงพระจันทร์ออกมา
เขากระโดดเบา ๆ ใช้ปลายเท้าแตะบนหลังม้า ทั้งร่างลอยขึ้นสู่อากาศ
ดาบวงพระจันทร์ในมือเหวี่ยงฟาด พลังปราณในร่างขับเคลื่อน ทำให้หิมะและสายลมรอบข้างราวกับมีชีวิต หมุนวนอยู่บนยอดเขาสูง
“ฟ้าดินรวมเป็นหนึ่ง ตวัดดาบ!”
ชั่วขณะถัดมา คมดาบของเขาก็เล็งเป้าหมายไปยังทิศทางที่จางเมิ่งและคนอื่น ๆ วิ่งหนีไป กระหน่ำฟันดาบวงพระจันทร์ในมือลงกลางอากาศ
ทันใดนั้น อากาศก็สั่นสะเทือน ราวกับว่าอากาศรอบข้างบิดเบี้ยวไปในชั่วขณะนั้น
ฉับพลันนั้นได้มีพลังดาบยาวเกือบสิบจั้งพุ่งออกมาจากคมดาบ
ทุกที่ที่พลังดาบผ่าน ลมและหิมะถูกตัดขาด ทิ้งรอยยาวไว้บนพื้น
ขณะที่จางเมิ่งและคนอื่น ๆ วิ่งอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวดังขึ้นจากด้านหลัง
เมื่อหันกลับไปมอง ก็เห็นพลังดาบอันน่าสะพรึงกลัวกำลังพุ่งเข้าใส่พวกเขา
“หัวหน้า ช่วยด้วย!”
ก่อนที่เสียงจะขาดหาย จู่ ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งมายืนขวางอยู่เบื้องหน้าพลังดาบนั้น
