านไป พลังมหาศาลของมันทำให้อากาศสั่นสะเทือนเกิดเป็นเสียงลมออกมา
ชายชราผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือเซินเชียนซาน แม่ทัพใหญ่แห่งเผ่าถ่ามู่ และเป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์เพียงผู้เดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ของเผ่าถ่ามู่
ที่ศาลาด้านข้าง เซินถูยืนอยู่อย่างประหม่า
“ท่านแม่ทัพ ฝ่าบาทต้องการให้ท่านช่วยจัดการคนบางกลุ่ม”
หลังจากรอครู่หนึ่ง เซินถูก็รวบรวมความกล้าเอ่ยปากพูดกับเซินเชียนซานที่อยู่ในลานเรือน
ฉัวะ! ทันใดนั้น เซินเชียนซานก็กำดาบวงพระจันทร์ฟันลงในแนวดิ่งไปยังภูเขาจำลองที่อยู่ไม่ไกล
ชั่วขณะนั้น อากาศรอบข้างหยุดนิ่ง คลื่นพลังที่มองไม่เห็นแผ่ซ่านออกไปตามคมดาบ
โครม! และในชั่วขณะถัดมา ภูเขาจำลองก็ระเบิดแตกออกภายใต้พลังที่มองไม่เห็น แตกเป็นก้อนหินหลายสิบก้อนที่มีพื้นผิวเรียบเกลี้ยง
เมื่อเห็นเช่นนั้น เซินเชียนซานก็หยุดเคลื่อนไหว สะบัดมือเบา ๆ ดาบวงพระจันทร์ก็ลอยไปปักอยู่บนแท่นวางดาบที่อยู่ไม่ไกล
“ท่านแม่ทัพใหญ่ วรยุทธ์ดาบของท่านยอดเยี่ยมนัก!” เมื่อเห็นภาพนี้ตรงหน้า เซินถูก็รีบปรบมือชื่นชม
เซินเชียนซานหยิบผ้าเช็ดหน้าจากโต๊ะหินข้าง ๆ มาซับเหงื่อบนร่างกาย ก่อนหันไปมองเซินถูแล้วเอ่ยถาม “เจ้าเข้าใจมันหรือ?”
สีหน้าของเซินถูแข็งค้างไป ตัวเขาเองเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น จะไปเข้าใจเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร แต่เมื่อพูดออกไปแล้วก็ต้องฝืนพูดต่อ
“วรยุทธ์ดาบของท่านแม่ทัพใหญ่ล้ำเลิศ การเคลื่อนไหวราวกับสายน้ำไหล ไม่มีผู้ใดต้า
