คิดมาถึงตรงนี้ ราชาถ่ามู่ก็รู้สึกหงุดหงิดใจยิ่งนัก
หากกองทัพใหญ่ของเขายังอยู่ แค่กองกำลังทหารม้าสามร้อยนายจะไม่สามารถจัดการได้อย่างไร แม้ว่าในกองกำลังนั้นอาจจะมียอดฝีมือระดับขั้นกึ่งปรมาจารย์อยู่ก็ตาม
แม้แต่ปรมาจารย์ขั้นแท้จริงอย่างเสิ่นจง กองทัพของเขาก็ยังเกือบจะจัดการได้
ส่วนเรื่องที่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะเป็นขั้นปรมาจารย์หรือไม่นั้น ราชาถ่ามู่ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้
เพราะหากฝ่ายตรงข้ามมียอดฝีมือขั้นปรมาจารย์ ก็คงไม่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ เช่นนี้ พิจารณาจากผลงานที่สังหารเจ้าเมืองเซินหลัวแห่งเมืองบาปแล้ว ขั้นกึ่งปรมาจารย์จึงเป็นไปได้มากที่สุด
เซินถูที่อยู่ด้านล่างจู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเงยหน้าขึ้นกล่าว “ฝ่าบาท ข้าน้อยนึกวิธีหนึ่งได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“หืม?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ราชาถ่ามู่จึงถามทันที “วิธีอะไร?”
เซินถูสูดหายใจลึก พูดอย่างระมัดระวัง “ฝ่าบาท พระองค์สามารถให้แม่ทัพใหญ่ออกโรงได้พ่ะย่ะค่ะ”
แม่ทัพใหญ่!
เมื่อได้ยินสามคำนี้ สีหน้าของราชาถ่ามู่แข็งค้าง แต่ก็มองเซินถูพลางเอ่ยเสียงทุ้ม “เซินถู เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังพูดอะไรอยู่”
เซินถูรีบคุกเข่าราบกับพื้น แต่ปากก็ยังคงกล่าวว่า “ฝ่าบาท หากกำลังของทหารม้ากองนั้นเป็นดังที่รายงานจริง ก็คงมีเพียงแม่ทัพใหญ่เท่านั้น ที่สามารถมั่นใจได้ว่าจะจับกุมพวกเขาได้พ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ราชาถ่ามู่ก็ถึงกับพูดไม่ออก
ใช่แล้ว จากกำลังความสามารถที่ฝ่ายตรง
