เมื่อหันกลับไปมอง ก็พบว่าเป็นหลี่เต้าที่มีคันธนูอยู่ในมือแต่ไกล
ทุกคนกวาดสายตามองไปรอบ ๆ โดยไม่รู้ตัว และไม่นานก็พบเซินหลัวที่ล้มคุกเข่าอยู่นอกประตูเมืองบาป ถึงได้เข้าใจว่าหลี่เต้าจัดการคู่ต่อสู้ของตนเองเสร็จแล้ว จึงมาช่วยพวกเขา
หลังจากนั้นจางเมิ่งและคนอื่น ๆ ก็วิ่งมาถึงข้างหลี่เต้า
“หัวหน้า ท่านช่างไม่มีน้ำใจ มาแย่งเหยื่อของพวกเรา” จางเมิ่งกล่าวอย่างน้อยอกน้อยใจ
นั่นเป็นผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนนะ หากวันนี้พวกเขาสามารถจัดการผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเซียนเทียนสองคนได้ นอกจากจะได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว กลับไปยังจะได้โอ้อวดกับคนอื่น ๆ ได้อีก แต่เป็ดที่จะได้กินอยู่แล้วกลับบินหนีไปเสียอย่างนั้น
เมื่อเจอคำบ่นของจางเมิ่ง หลี่เต้าก็เอ่ยตอบอย่างจริงจัง “ใครใช้ให้พวกเจ้าจัดการช้านัก อีกอย่าง ข้าก็แค่ช่วยพวกเจ้าเท่านั้น”
แท้จริงแล้วเขาแค่เสียดายคุณสมบัติที่จะได้รับจากผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนสองคนนั้นเท่านั้นเอง
หากถูกพวกจางเมิ่งสังหาร ก็จะได้รับชัยชนะเพียงสองส่วน
แต่หากถูกเขาสังหาร นอกจากจะได้รับชัยชนะสองส่วนแล้ว ยังได้คุณสมบัติอีกสองส่วนด้วย
ไม่ว่าจะคิดอย่างไร การกระทำของเขาก็คุ้มค่าที่สุด
…
ไม่นานหลังจากนั้น ก็เกือบจะใกล้พลบค่ำ
หลี่เต้าและคณะไม่ได้ออกจากเมืองบาปทันที แต่จุดกองไฟขึ้นชั่วคราวในเมืองบาป เตรียมพักค้างคืนที่นั่น
“หัวหน้า ตอนนี้พวกเราจัดการเรื่องในเมืองบาปเสร็จแล้ว แล้วต่อจากนี้พวกเราจะไปที่ใดกัน?”
