งใด ตอนนี้ใบหน้าของเขาก็ยิ่งแสบร้อนมากเท่านั้น
ในสถานการณ์เช่นนี้ ปกติผู้คนควรจะทำเช่นไร? มีสองทางเลือก
หนึ่งคือหนีไป หาช่องดินแล้วมุดหัวลงไป
อีกทางคือกำจัดคนที่ทำให้เขาอับอาย เมื่อเป็นเช่นนั้นก็จะไม่มีใครล่วงรู้ว่าเขาถูกหักหน้า
ทางเลือกแรกนั้น สำหรับเซินหลัวย่อมเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นจึงเหลือเพียงทางเลือกที่สอง
“ฆ่า!” เซินหลัวกำกระบี่ยาวในมือแน่น ร่างกายเดือดพล่านด้วยสังหารเจตนา พุ่งเข้าโจมตีหลี่เต้า
หลี่เต้าก็มิได้หวาดกลัวแต่อย่างใด รับมือการโจมตีนั้นทันที ชั่วขณะนั้น ทั้งสองฝ่ายก็ปะทะกันอีกครั้ง
สิ่งที่แตกต่างจากก่อนหน้านี้คือ แม้ว่าในการปะทะกันนี้ ทั้งสองคนยังคงสูสีกันชั่วคราว แต่เห็นได้ชัดว่า โอกาสที่หลี่เต้าได้รับบาดเจ็บนั้นลดน้อยลงเรื่อย ๆ
ในทางกลับกัน การเคลื่อนไหวทุกอย่างของเซินหลัวล้วนถูกหลี่เต้าคาดการณ์ไว้ล่วงหน้า และยิ่งเวลาผ่านไป ระดับการคาดการณ์ก็ยิ่งเพิ่มขึ้นอย่างมาก
หากกล่าวว่าตอนแรกนั้นเขาสามารถคาดการณ์การเคลื่อนไหวของเซินหลัวล่วงหน้าได้เพียงครึ่งวินาที แต่หลังจากที่วิเคราะห์เซินหลัวได้อย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว การเคลื่อนไหวในอีกสองวินาทีข้างหน้าของเซินหลัวล้วนอยู่ในการคาดการณ์ของเขา
ด้วยผลลัพธ์เช่นนี้ แม้เซินหลัวจะยังไม่พ่ายแพ้ แต่ความพ่ายแพ้ของเขานั้นได้ถูกกำหนดไว้แล้ว
เว้นแต่ว่า… เขาจะพลิกสถานการณ์ด้วยการก้าวข้ามขีดจำกัด บรรลุถึงขั้นปรมาจารย์ในทันที
แต่เรื่องเช่นนั้นจะ
