ี้ออก พลังกระบี่ในบาดแผลบนร่างกายเจ้าจะคงอยู่อย่างน้อยห้าชั่วยาม และบาดแผลทุกแห่งที่ข้าสร้างไว้บนร่างของเจ้าจะมีผลเช่นนี้ต่อไปจนกว่าเจ้าจะตายสิ้น ดังนั้น การที่เจ้าไร้ซึ่งพลังปราณจึงเป็นจุดอ่อนที่ใหญ่หลวงที่สุดของเจ้า!”
หลี่เต้าก้มมองบาดแผลบนร่างตน เมื่อเงยหน้าขึ้นสีหน้ายังคงเรียบเฉย
“เช่นนั้นหรือ?” เขาเอ่ยเสียงเบา
เพียงวาจาเอื้อนเอ่ยจบ เขาก็คิดในใจ เลือดวิเศษในร่างพลันเดือดพล่านขึ้นมาทันที
ในชั่วขณะถัดมา เส้นเลือดนับไม่ถ้วนปูดขึ้นบนผิวกาย ราวกับมังกรเขียวนับพันตนเลื้อยวนไปมาบนผิวหนัง ในยามนี้ทั้งร่างดูน่าสะพรึงกลัวราวกับราชันปีศาจในโลกมนุษย์
และในตอนนั้นเอง บาดแผลบนร่างเขาก็เริ่มแสดงความผิดปกติ พร้อมกับเสียงแหวกอากาศดังขึ้น จู่ ๆ พลังกระบี่สายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากบาดแผลบนร่างหลี่เต้า ทิ้งร่องรอยเล็ก ๆ ไว้บนพื้น
ต่อมา พลังกระบี่ก็พุ่งออกมาจากบาดแผลทั้งหมดติดต่อกัน และทุกครั้งที่พลังกระบี่พุ่งออกจากบาดแผล บาดแผลเหล่านั้นก็จะเริ่มสมานตัวอย่างรวดเร็ว
ผ่านไปกว่าสิบลมหายใจ เมื่อหลี่เต้าขับพลังกระบี่ทั้งหมดในร่างออกมาแล้ว บาดแผลก็สมานสนิท เลือดลมในร่างค่อย ๆ กลับคืนสู่ภาวะปกติ
เขาเงยหน้ามองไปทางเซินหลัวด้วยสายตาที่สงบนิ่ง แล้วถามขึ้น “ยังล้มเหลวอยู่อีกหรือ?”
ใบหน้าของเซินหลัวแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะบาดเจ็บ แต่เป็นเพราะถูกหักหน้า ทำให้เลือดในกายพลุ่งพล่านขึ้นมา
ยิ่งก่อนหน้านี้พูดจาอย่างมั่นใจเพีย
