ต่หันไปมองร้านค้านั้น แล้วจดจำสถานที่นี้ไว้ในใจเงียบ ๆ
“เอาล่ะ ไปกันเถิด เมื่อออกมาแล้ว วันนี้ก็จงใช้ห้าพันตำลึงทองนี้ให้หมด”
…
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
จนกระทั่งค่ำ ทั้งสามคนจึงกลับมาที่สมาคมค้าทาสอีกครั้ง และตู้อวี้ก็รออยู่ที่หน้าประตูมานานแล้ว
พอเห็นหลี่เต้ากลับมา ดวงตาของเขาก็เป็นประกายรีบเดินเข้ามาต้อนรับ
“วันนี้ท่านแม่ทัพสนุกสนานดีหรือไม่ขอรับ” ตู้อวี้รีบเดินขึ้นมาถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง
“สนุกหรือไม่สนุก ท่านตู้คงรู้ดีอยู่แล้วกระมัง” หลี่เต้าตอบเสียงเรียบ
ตั้งแต่ออกจากประตูมา เขาก็รู้สึกได้ว่ามีคนคอยติดตามพวกเขาอยู่ตลอด จึงรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น
“ขออภัยท่านแม่ทัพ ข้าแค่เป็นห่วงว่าจะมีคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงมารบกวนท่านเท่านั้น” ตู้อวี้ไม่ได้ปิดบังอะไร และยอมรับออกมาตรง ๆ
“เงินก็ใช้หมดในเมืองบาปของพวกเจ้าแล้ว สมใจพวกเจ้าหรือยัง” หลี่เต้าแค่นเสียงเบา ๆ
“ขอเพียงท่านแม่ทัพพอใจก็พอแล้ว พวกเราจะพอใจหรือไม่นั้นไม่สำคัญหรอกขอรับ” ตู้อวี้เป็นคนเจ้าเล่ห์ จึงตอบอย่างสอพลออยู่บ้าง
“ฮึ ข้าจะไปพักผ่อนแล้ว คืนนี้อย่าให้ผู้ใดมารบกวนข้า ข้าเป็นคนอารมณ์ไม่ดีนักเวลาตื่นนอน หากมีใครมารบกวนจนข้าลงมือ อย่าได้โทษข้าเชียว”
“เข้าใจแล้วขอรับ”
หลังจากนั้นหลี่เต้าก็ถูกจัดให้เข้าพักในห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ส่วนหงหลิงและลวี่หลัวก็ตามขึ้นมาด้วย เข้าไปในห้องพร้อมกัน
ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นจากกล่องที
