บทที่ 140 บาปกรรมใต้เมืองบาป
เซินเหลยที่รับรู้ถึงทั้งหมดนี้ม่านตาหดเล็กลงฉับพลัน จู่ ๆ ก็ยิ้มกว้าง พลางปล่อยพลังบนร่างกายออกไปทันที แล้วกล่าวตรง ๆ ว่า “ท่านแม่ทัพช่างน่าเกรงขามจริง ๆ ห้าพันตำลึงทองก็ห้าพันตำลึงทอง ถือว่าเซินเหลยได้ท่านแม่ทัพเป็นสหายแล้ว”
จากนั้นหลี่เต้าก็ปล่อยพลังบนร่างกายออกไปเช่นกัน พลางเอ่ยเสียงเรียบ “เมื่อเป็นสหายกันแล้ว ก็ไปเอาเงินมาเถิด”
“ตู้อวี้ ไปเอาเงินมา”
เมื่อได้ยินดังนั้น ตู้อวี้ก็รีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เหตุการณ์เมื่อครู่นี้ทำให้เขาตกใจไม่น้อยทีเดียว
ไม่ถึงหนึ่งก้านธูป ตรงหน้าหลี่เต้าก็มีกล่องประณีตใบหนึ่งถูกวางอยู่
ตู้อวี้เปิดกล่องออก ภายในมีแผ่นทองคำขนาดเล็กจำนวนห้าพันแผ่นเรียงอย่างเป็นระเบียบ แสงสีทองสะท้อนจนทำให้ดวงตาเป็นประกาย
“ท่านแม่ทัพ เชิญท่านตรวจสอบ” ตู้อวี้กล่าวอย่างร่าเริงที่ด้านข้าง
ปัง!
หลี่เต้าปิดฝากล่องลงทันที มองไปทางเซินเหลยแล้วกล่าวว่า “ไม่ต้องนับแล้ว ข้าเชื่อว่ารองเจ้าเมืองเซินเหลย คงไม่โกงข้าในเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้”
เซินเหลยหัวเราะเบา ๆ “เมื่อการค้าขายเสร็จสิ้นแล้ว ท่านแม่ทัพไม่สนใจร่วมโต๊ะอาหารกันหรือ?”
หลี่เต้าพิงกายอยู่ด้านข้าง โบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องแล้ว”
“ตอนนี้ข้าอยากเดินเที่ยวชมเมืองบาปของพวกเจ้าสักหน่อย ในเมื่อข้าได้เงินจากเมืองของพวกเจ้ามามากมายเช่นนี้ ก็ควรจะทิ้งเงินไว้ให้พวกเจ้าบ้าง”
แรกเริ่มเซินเหลยรู้สึกขุ่นเคืองที่ถูกป
