บทที่ 139 พาพวกเจ้ากลับบ้าน
นอกประตู เมื่อผู้ดูแลได้ยินเสียงนั้นก็ยิ้มอย่างที่บุรุษทั้งหลายต่างเข้าใจกันดี จากนั้นก็ค่อย ๆ ถอยห่างจากประตู เกรงว่าจะรบกวนผู้ที่อยู่ด้านใน
เมื่อเห็นว่าไม่มีความเคลื่อนไหวใด หญิงสาวทั้งสองจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง
ผลปรากฏว่าเจ้าเป่ยหมานชั่วช้าผู้นี้นั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังมองพวกนางด้วยรอยยิ้ม
ใบหน้าของหญิงสาวทั้งสองแดงก่ำในทันที ก่อนหน้านี้แข็งกร้าวเพียงใด ตอนนี้ก็อับอายเพียงนั้น
หลี่เต้าเห็นเช่นนั้นก็ไม่แกล้งทั้งสองอีก เมื่อรับรู้ว่าด้านนอกไม่มีผู้ใดแล้ว เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า “หากข้าบอกว่าข้าไม่ใช่พวกเป่ยหมาน แต่เป็นชาวต้าเฉียนพวกเจ้าจะเชื่อหรือไม่?”
ผลปรากฏว่า เขาพบว่าหญิงสาวทั้งสองหลังจากฟังจบก็มองเขาด้วยสายตาดูแคลน
“ก็ได้” เมื่อเห็นว่าทั้งสองไม่เชื่อ หลี่เต้าจึงลูบหน้าตัวเอง ลบสีที่ชาวเป่ยหมานชอบทำออก เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขา
ผลก็คือหญิงสาวทั้งสองตะลึงค้างในทันที
หลี่เต้าจึงพูดต่อว่า “ตอนนี้พวกเจ้าคงจะเชื่อข้าบ้างแล้วกระมัง”
แม้ว่าชาวเป่ยหมานและชาวต้าเฉียนจะมีลักษณะคล้ายคลึงกัน แต่ก็ยังสามารถมองเห็นความแตกต่างได้ในบางด้าน
ในฐานะทาสที่อาศัยอยู่ในเมืองบาป พวกนางได้พบเห็นชาวเป่ยหมาน มามากมาย ดังนั้นเมื่อได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของหลี่เต้าพวกนางก็สังเกตเห็นความแตกต่างจากชาวเป่ยหมานได้อย่างรวดเร็ว
สตรีที่มีอายุมากกว่าได้สติกลับมาแล้วถามอย่างระมัดระวัง “
