เจ้าเป็นชาวต้าเฉียนจริงหรือ?”
“ของแท้แน่นอน”
ในชั่วขณะถัดมา นางก็กลับมาระแวดระวังอีกครั้ง “ตู้อวี้ก็เป็นชาวต้าเฉียน แล้วเจ้าจะแตกต่างจากเขาตรงไหน?”
เมื่อเห็นว่าพวกนางยังคงสงสัย หลี่เต้าถอนหายใจยาว จู่ ๆ แววตากก็เปลี่ยนไป เขาเดินมาตรงหน้าทั้งสองคน คว้าตัวสตรีที่ไม่ค่อยพูดจาเข้ามาในอ้อมอก รัดคอนางไว้แล้วพูดตรง ๆ “ต่อไปนี้ข้าถาม เจ้าตอบ หากเจ้าไม่ตอบ ข้าจะฆ่านางทันที”
“เจ้าจะฆ่า… เอื๊อก!” หญิงสาวในอ้อมอกพยายามดิ้นรนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกบีบคอเสียก่อน
หญิงสาวอีกคนเห็นดังนั้นจึงรีบพูด “อย่าฆ่านาง ถามข้ามาเถิด”
“เจ้าอยู่กับสมาคมค้าทาสมานานเท่าใดแล้ว?”
“สิบปี!”
“เจ้ารู้เรื่องที่นี่มากแค่ไหน?”
“ข้ารู้มาบ้างพอสมควร”
“แล้วรู้เรื่องเมืองบาปดีหรือไม่?”
“สิ่งที่ควรรู้ข้าก็รู้ ส่วนสิ่งที่ไม่ควรรู้ข้าก็ไม่รู้”
“…”
หลังจากนั้น หลี่เต้าก็ถามคำถามอีกมากมาย เมื่อถามจนเกือบหมดแล้ว เขาก็ปล่อยหญิงสาวในอ้อมอกออก ผลักนางให้อีกฝ่าย แล้วนั่งลงครุ่นคิดบางสิ่ง
หญิงสาวที่รับตัวของหญิงสาวอีกคน หันกลับมาขมวดคิ้วมองหลี่เต้าแล้วพูดตรง ๆ ว่า “เจ้าเป็นใครกันแน่ เหตุใดจึงถามคำถามพวกนั้น?”
หลี่เต้าเงยหน้าขึ้น กล่าวตรง ๆ ว่า “ข้าก็บอกพวกเจ้าไปแล้วไม่ใช่หรือ?”
“เจ้าเป็นชาวต้าเฉียนจริง ๆ และไม่ได้เป็นพวกเดียวกับตู้อวี้สินะ”
“พวกเดียวกัน?” หลี่เต้าหัวเราะเบา ๆ พลางกล่าว “เขามีค่าพอหรือ?”
หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะ
