ถามอย่างสงสัย “เจ้าเป็นใครกันแน่?”
“ทหารแห่งต้าเฉียน”
เมื่อได้ยินคำตอบนั้น หญิงสาวทั้งสองต่างตะลึงงัน
ครั้งนี้พวกนางไม่ได้สงสัยในคำพูดของเขา เพราะถึงตอนนี้เขาคงไม่มีเหตุผลที่จะต้องหลอกลวงพวกนางอีกแล้ว
หญิงสาวที่มีอายุมากกว่าถามต่อทันที “หากเจ้าเป็นทหารแห่งต้าเฉียน แล้วจุดประสงค์ที่เจ้ามายังเมืองบาปคืออะไร?”
“จุดประสงค์หรือ?” เมื่อได้ยินคำถาม หลี่เต้าชะงักไปครู่ ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยว่า “แต่เดิมจุดประสงค์ของการมาครั้งนี้ก็เพื่อสังหารศัตรูเท่านั้น”
“แต่ตอนนี้ มีเหตุผลเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งข้อ”
หญิงสาวชะงัก ถามออกไปโดยไม่ทันคิด “เหตุผลอะไรหรือ?”
หลี่เต้ามองไปยังหญิงสาวทั้งสอง ยิ้มบาง ๆ พลางกล่าวตรง ๆ ว่า “พาพวกเจ้ากลับบ้าน นับว่าเป็นเหตุผลได้หรือไม่?”
เมื่อคำพูดนั้นเพิ่งจบลง ร่างของหญิงสาวทั้งสองก็สั่นสะท้านราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านทั่วร่าง
กลับบ้าน…
สองคำนี้พวกนางไม่เคยคิดถึงมาหลายปีแล้ว แม้แต่ในความฝันก็ไม่เคยหวนคิดถึงอีก
แต่ตอนนี้กลับมีคนเอ่ยปากจะพาพวกนางกลับบ้าน
…
หลังจากได้สติ หญิงสาวที่มีอายุมากกว่าส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ท่านพูดเล่นแล้ว ผ่านมาหลายปีเช่นนี้ พวกเราไม่มีบ้านให้กลับไปแล้ว”
เมื่อพูดจบ นางก็มองไปที่หลี่เต้าและกล่าวอย่างจริงจัง “หากท่านมีเรื่องใดที่ต้องการความช่วยเหลือจากหญิงต่ำต้อยผู้นี้ ขอเพียงท่านสั่งมาเถิด ข้าขอเพียงให้ท่านช่วยสังหารพวกเป่ยหมานแทนพวกเราให้มากที่สุด เช่นนั
