ฏิเสธ แต่พอได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
“เมื่อท่านแม่ทัพชอบเที่ยวชมก็ต้องตามใจท่านแม่ทัพสิ รับรองว่าจะทำให้ท่านแม่ทัพพึงพอใจก่อนกลับ”
เซินเหลยหันไปมองตู้อวี้ “เลือกคนที่มีไหวพริบมาให้ท่านแม่ทัพสักคน เข้าใจหรือไม่?”
ตู้อวี้พยักหน้าติด ๆ กัน “เข้าใจแล้วขอรับ รับรองว่าจะทำให้ท่านแม่ทัพพอใจ”
ในตอนนั้น หลี่เต้าโอบหญิงสาวทั้งสองข้างคือหงหลิงและลวี่หลัว “พวกนางทั้งสองพาข้าเที่ยวเมืองบาปนี้ไม่ได้หรือ? ทำไมต้องหาคนอื่นด้วย?”
ตู้อวี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ถามว่า “ท่านแม่ทัพต้องการให้พวกนางพาท่านไปหรือ?”
“ไม่ได้หรือ?”
“ได้ แต่ว่า…”
“ได้ก็พอแล้ว ข้าชอบพวกนางทั้งสองคน”
เซินเหลยที่อยู่ข้าง ๆ จ้องตู้อวี้ด้วยสายตาดุดัน แล้วหันไปพูดว่า “เมื่อท่านแม่ทัพเต็มใจ ก็ให้พวกนางทั้งสองคอยรับใช้ท่านแม่ทัพเถิด”
ตู้อวี้เห็นท่าทีเช่นนั้นจึงรีบพูดแทรกว่า “ได้ขอรับท่านแม่ทัพ แต่ข้าเป็นห่วงว่าพวกนางอาจดูแลท่านได้ไม่ดีพอ ไม่ทราบว่าข้าจะขอสอนพวกนางสักเล็กน้อยได้หรือไม่?”
“ได้”
ไม่นานหงหลิงและลวี่หลัวก็ถูกตู้อวี้พาออกไป
หลังจากออกมาจากข้างกายหลี่เต้า เมื่อต้องเผชิญหน้ากับตู้อวี้ ผู้เป็นเจ้านายคนที่สอง หญิงสาวทั้งสองก็รู้สึกหวั่นใจ กลัวว่าจะถูกจับได้ว่ามีอะไรผิดปกติ
แต่ตู้อวี้ไม่ได้ทำอะไรอื่น กลับยิ้มแย้มชมเชยว่า “พวกเจ้าทั้งสองทำได้ดีมาก รอให้เรื่องนี้จบลง จะมีรางวัลใหญ่ให้”
“แต่ก่อนถึงตอนนั้น พวกเจ้าต้องต้อ
