นรับแขกผู้มีเกียรตินี้ให้ดี”
“ดังนั้น ข้าจะกำชับบางเรื่องกับพวกเจ้า”
จากนั้น ตู้อวี้ก็บอกคำสั่งของตนแก่หญิงสาวทั้งสอง
พวกนางได้ฟังแล้วตกตะลึง เพราะสิ่งที่พวกนางได้ยินไม่ใช่เรื่องธรรมดา แต่เป็นสถานที่ในเมืองบาปที่คนทั่วไปไม่สามารถเข้าไปได้ และเป็นที่ที่ผู้คนส่วนใหญ่ไม่รู้จัก
และสถานที่เหล่านี้ที่ถูกกล่าวถึงคือที่ซ่อนความชั่วร้ายที่แท้จริงของเมืองบาป
พูดจนท้ายที่สุดแล้ว ตู้อวี้ล้วงป้ายประจำตัวออกมาจากอกเสื้อยื่นให้หงหลิง “พวกเจ้าถือป้ายประจำตัวนี้ไว้ มีมันแล้วพวกเจ้าจึงจะไปไหนมาไหนในสถานที่เหล่านั้นได้อย่างสะดวก”
“จำไว้ ในช่วงที่พวกเจ้าคอยรับใช้ท่านแม่ทัพ เขาใช้จ่ายเท่าไหร่ พวกเจ้าก็จะได้ส่วนแบ่งหนึ่งในร้อยของค่าใช้จ่ายนั้น หากทำได้ดี บางทีครั้งนี้พวกเจ้าอาจหาเงินได้มากพอที่จะไถ่ตัว แล้วจะได้ออกจากเมืองบาปนี้อย่างอิสระ”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ร่างของหญิงสาวทั้งสองสั่นเทา ดวงตาวาววับด้วยประกายแสง
แม้ก่อนหน้านี้พวกนางจะปฏิเสธหลี่เต้า แต่นั่นก็ไม่ใช่เพราะไม่อยากมีอิสระ แต่เป็นเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะทำไม่ได้
แต่เมื่อได้ยินคำพูดของตู้อวี้ พวกนางก็ใจสั่นไหว เพราะที่นี่มีกฎการไถ่ตัว เพียงแต่มีน้อยคนนักที่จะทำได้
“เข้าใจแล้วว่าต้องทำอย่างไรใช่หรือไม่?” ตู้อวี้กล่าวอยู่ด้านข้าง
“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” หญิงสาวทั้งสองพยักหน้า
“เอาล่ะ พวกเจ้าไปได้แล้ว อย่าให้แม่ทัพต้องรอนาน”
…
ไม่นานนัก หลี่เต้าพาหงหลิงแ
