ละลวี่หลัวลงบันไดมายังชั้นล่าง
ตามคำแนะนำของตู้อวี้ เขาพาหญิงสาวทั้งสองไปยังที่ที่จางเมิ่งและคนอื่น ๆ อยู่
อย่างไรก็ตาม เมื่อมาถึงที่นั่น ทุกคนยกเว้นหลี่เต้าต่างตะลึงงัน
ในห้องโถงใหญ่ ตรงหน้าจางเมิ่งและคนอื่น ๆ มีอาหารวางอยู่มากมาย ทั้งยังมีหญิงงามคอยเป็นเพื่อน
แต่คนพวกนั้นสนใจแต่อาหารเท่านั้น ไม่สนใจการเกี้ยวพาราสีของหญิงงามรอบข้างเลยแม้แต่น้อย
“ท่านแม่ทัพ บรรดาผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านนี่…” หงหลิงอดถามเสียงเบาไม่ได้
หลี่เต้ากล่าวตรง ๆ ว่า “นี่คือกฎของข้าในการนำทัพ ขณะปฏิบัติภารกิจ ห้ามยุ่งเกี่ยวกับสตรีเด็ดขาด”
หงหลิงและลวี่หลัวต่างตะลึง มองดูหลี่เต้าแล้วหันไปมองเหล่าทหารที่นั่งตัวตรงอย่างสำรวม ในใจรู้สึกตกตะลึงยิ่งนัก
พวกนางอยู่ในเมืองบาปนี้มาสิบกว่าปี เคยพบเจอผู้คนมามากมายหลากหลาย แต่ไม่เคยพบทหารแบบที่อยู่ตรงหน้านี้มาก่อน
“จางเมิ่ง เสวียปิงออกมา ส่วนคนที่เหลือผ่อนคลายได้ แค่อย่าทำเกินเลยก็พอ”
“ขอรับ ท่านแม่ทัพ”
หลังจากทั้งห้าคนมายืนรวมกันแล้ว หลี่เต้ากล่าวว่า “พวกเจ้าสองคนไปบอกเว่ยอวิ๋นให้ทีว่าให้พวกเขาฟังคำสั่งของอีกฝ่ายไปก่อน อย่าทำอะไรวู่วาม”
“หัวหน้า แล้วพวกเราล่ะ?”
“พวกเจ้าอยู่ที่นี่ก่อน รอข้ากลับมาแล้วค่อยว่ากัน”
หลังทักทายเสร็จ หลี่เต้าหันไปมองหงหลิงกับลวี่หลัวพลางกล่าว “ต่อไปพวกเราสามคนไปเที่ยวชมเมืองบาปกันเถอะ ไม่ต้องไปที่อื่น ไปแค่ที่ตู้อวี้เคยบอกพวกเจ้าไว้ก็พอ”
“ท่าน…”
