หงหลิงชะงัก มองดูหลี่เต้าอย่างประหลาดใจ
หลี่เต้ายิ้มบาง ๆ พลางกล่าว “ข้าหูดี บังเอิญได้ยินเข้าน่ะ”
“ท่านแม่ทัพ ท่านยังจะไปอีกหรือ? นั่นมันกับดักที่เขาวางไว้ให้ท่านนะ”
“จะกับดักก็ช่างมันเถอะ ถึงอย่างไรเงินพวกนี้ก็ได้มาฟรี ๆ”
“หืม?”
“ตอนนี้เจ้าไม่จำเป็นต้องเข้าใจหรอก เดี๋ยวถึงเวลาเจ้าก็จะรู้เอง”
…
หลังจากที่เข้าใจแล้ว หงหลิงและลวี่หลัวก็พาหลี่เต้าไปยังสถานที่สำคัญต่าง ๆ ในเมืองบาป
และเมื่อหลี่เต้าได้เดินชมสถานที่เหล่านั้นด้วยตนเอง เขาก็ต้องตกตะลึงกับบาปที่ถูกฝังอยู่ใต้เมืองบาปแห่งนี้
รวมถึงหงหลิงและลวี่หลัวด้วย
พวกนางอยู่ในเมืองบาปมาหลายปี แต่ก็ไม่เคยเห็นภาพที่สั่นสะเทือนความเชื่อของพวกนางเช่นนี้มาก่อน
โดยเฉพาะในบางฉาก ทำให้พวกนางรู้สึกโชคดีที่ได้รับใช้อยู่ในสมาคมค้าทาส แทนที่จะต้องตกอยู่ในชะตากรรมเช่นเดียวกับสตรีบางคนที่นั่น
หากเป็นเช่นนั้น พวกนางคงจะมีชีวิตที่แย่ยิ่งกว่าความตาย
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด เมื่อหลี่เต้าพาหงหลิงและลวี่หลัวออกมาจากสถานที่แห่งหนึ่ง
เขาสังเกตเห็นว่าสีหน้าของหญิงสาวทั้งสองดูผิดปกติไป ดวงตาของพวกนางเหม่อลอย ร่างกายยังสั่นเทาไม่หยุด
“พวกเจ้า…” หลี่เต้าเพิ่งจะเอ่ยปาก แต่หญิงสาวทั้งสองก็โผเข้ากอดกันและร้องไห้โฮออกมาทันที หลังจากนั้น ภายใต้การซักถามของเขา หญิงสาวทั้งสองจึงเล่าความจริงออกมา
“ท่านแม่ทัพ พวกเราเพิ่งเห็นพี่น้องคนหนึ่งที่เคยไถ่ตัวออกไปอยู่ในนั้น
