”
“พี่น้องหรือ?”
หลี่เต้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ในหัวของเขาก็นึกถึงการแสดงเกี่ยวกับคนพิการที่เพิ่งเห็นในร้านด้านหลังนั้น
หญิงสาวทั้งสองเปลี่ยนไปหลังจากที่ได้เห็นคนที่ถูกตัดแขนขานั้น
“เจ้าเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่?”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หญิงสาวทั้งสองสงบลงครู่หนึ่ง หงหลิงจึงเริ่มอธิบายสาเหตุ
ที่แท้ พวกนางเหล่านี้ยามต้อนรับแขกก็มีรายได้ และสมาคมค้าทาสมีกฎอยู่ข้อหนึ่ง นั่นคือทุกคนหากสามารถหาเงินได้มากกว่าราคาตัวของตนเองร้อยเท่า ก็สามารถไถ่ตัวออกจากเมืองบาปนี้ได้
พวกนางหลายคนรวมถึงพี่น้องของพวกนางต่างมุ่งมั่นต่อสู้เพื่อเป้าหมายนี้ แต่เหตุการณ์ในวันนี้ได้ทำลายความหวังของพวกนางจนสิ้น
เพราะร่างไร้แขนขานั้นคือพี่สาวคนหนึ่งที่เคยไถ่ตัวสำเร็จมาก่อน แต่เดิมคิดว่าหลังจากไถ่ตัวแล้ว พี่สาวจะหนีพ้นจากเมืองบาปนี้ได้ แต่ไม่คิดว่าสุดท้ายจะจบลงด้วยชะตากรรมที่ยังไม่ตายก็เหมือนตายแล้วเช่นนี้ ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
คงเป็นเพราะพอไถ่ตัวออกมาได้ก็ถูกจับตัวไปขายต่อในทันที ทำให้ความหวังสุดท้ายของพวกนางพังทลายลงในบัดดล
ทันใดนั้น หีบใบหนึ่งก็ถูกวางลงตรงหน้าหญิงสาวทั้งสอง
“ท่าน นี่มัน…”
“หากอยากช่วยนาง ก็เอาไปซื้อนางมาสิ”
หญิงสาวทั้งสองชะงักงัน ก่อนจะได้สติตอบว่า “แต่ว่า…”
“ไม่ต้องแต่อะไรทั้งนั้น ข้าขอย้ำคำเดิม เงินพวกนี้ได้มาฟรี ๆ จะใช้มากเท่าไหร่ข้าก็ไม่เสียดาย”
