่หลังของหงหลิง
หลังจากรับรู้ถึงความเคลื่อนไหว หงหลิงรีบเปิดกล่องออกทันที
เห็นเพียงเสียงครางแผ่วเบาดังออกมาจากแจกันที่มีร่างกายถูกตัดแขนขา
“พี่หลาน! ท่านตื่นแล้ว”
หงหลิงรีบวางพี่หลานลงบนโต๊ะ ค่อย ๆ ปัดผมที่ปรกหน้าผากออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและมืดมน
เมื่อเห็นหงหลิงกับลวี่หลัว พี่หลานก็พยายามดิ้นรนอย่างตื่นเต้นและส่งเสียงครางออกมาไม่หยุด แต่กลับไม่มีเสียงใด ๆ ออกมา ดูเหมือนนอกจากจะถูกตัดแขนขาแล้ว ลิ้นของนางก็ถูกตัดออกไปด้วย เหลือเพียงดวงตา หู และจมูกที่ยังอยู่ครบ
หงหลิงรีบปลอบใจ “พี่หลาน อย่ากลัวไปเลย พวกเราไถ่ตัวท่านออกมาแล้ว”
แต่คำพูดนั้นไร้ประโยชน์ พี่หลานยังคงส่งเสียงครางและดิ้นไม่หยุด จนทำให้แจกันบนโต๊ะขยับไปมา
“ท่าน พี่หลานนี่…”
ในความสิ้นหวัง หงหลิงได้แต่หันไปมองหลี่เต้าที่อยู่ข้าง ๆ
หลี่เต้ามองพี่หลานก่อนจะกล่าว “นางคงอยากจะตาย”
พูดจบ พี่หลานก็หันไปมองหลี่เต้าพยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง ในดวงตาเปล่งประกายความหวัง สภาพของนางในตอนนี้ต้องการเพียงความตายเท่านั้น
“อยากตาย!”
หงหลิงกับลวี่หลัวชะงัก เมื่อเห็นสภาพของพี่หลานก็สั่นสะท้านไปทั้งร่าง
พวกนางลองจินตนาการตามดู ความตายก็ไม่ใช่เรื่องน่ากลัวอีกต่อไป แต่กลับเป็นการปลดปล่อยอย่างหนึ่ง
หงหลิงลังเลครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยดวงตาแดงก่ำ “ขอ ขอท่านช่วยพี่หลานด้วยเถิด”
พวกนางไม่อาจลงมือกับพี่หลานได้ จึงได้
