วพรรณผุดผ่องตั้งแต่กำเนิด เป็นที่ชื่นชอบของผู้คน มีค่าในตลาดทาสมาก”
“แล้วพวกนางมาจากที่ใดกัน?”
“ที่มาของพวกนางมีหลากหลาย บางคนเกิดจากมารดาที่ถูกซื้อมา หลังคลอดก็เลี้ยงจนโตหน่อยแล้วขายต่อให้พวกเรา บางคนถูกจับมาจากดินแดนต้าเฉียน บางคนก็ถูกหลอกมา”
ตู้อวี้ชี้ไปที่หญิงสาวเหล่านั้น “ท่านแม่ทัพเลือกก่อนเถิด”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้ากวาดตามองสตรีตรงหน้า แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าผ่านผ้าคลุม แต่จากแววตาของพวกนางก็เห็นได้ว่าพวกนางหวาดกลัวการถูกเลือกยิ่งนัก
แต่เพื่อให้การแสดงสมบทบาท เขาจึงชี้สตรีสองนางอย่างไม่ใส่ใจ
“เลือกสองคนนี้ก็แล้วกัน”
ตู้อวี้ยิ้ม “สองนางที่ท่านแม่ทัพเลือกจงอยู่ที่นี่ ที่เหลือออกไปได้”
หลังจากสตรีที่เหลือออกไป ทั้งสองนางก็เดินมาอยู่ข้างกายหลี่เต้า
ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ลงมือ หลี่เต้าก็เอ่ยขึ้น “นวดไหล่ให้ข้าก่อนเถอะ ฆ่าคนในสนามรบมามาก ถือหอกจนไหล่เมื่อยไปหมด”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของสตรีทั้งสองก็ยิ่งหวาดหวั่น แต่เมื่อเห็นตู้อวี้ที่อยู่ข้าง ๆ ก็จำต้องกลั้นความกลัวไว้แล้วเริ่มนวดคนละข้าง
ตู้อวี้เห็นสถานการณ์เช่นนั้น ก็รู้ว่าถึงเวลาต้องคุยเรื่องจริงจังแล้ว จึงเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “ท่านแม่ทัพ ไม่ทราบว่าข้าจะพูดตรง ๆ ได้หรือไม่?”
“อืม พูดมาเลย”
หลี่เต้าเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พลางกล่าวขณะหลับตาพักผ่อน
“หากเช่นนั้น ขออภัยที่ข้าจะพูดตรง ๆ ข้าอยากถามท่านแม่ทัพสักคำ ทหารต้าเฉียนหล
