่หลี่เต้ากำลังยิงธนูด้วยความสุขใจ จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังเข้ามาในหูของเขา
เก้าห้าสองเจ็ด!
เมื่อได้ยินตัวเลขนี้ ร่างของหลี่เต้าสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว เกือบทำให้ลูกธนูในมือยิงพลาดเป้าไปแล้ว
เมื่อมองไปตามทิศทางที่มาของเสียง เขาเห็นเงาร่างที่ดูอเนจอนาถอยู่ในกรงขังแห่งหนึ่ง กำลังโบกมือเรียกเขาอย่างบ้าคลั่ง ปากก็ตะโกนไม่หยุด “เก้าห้าสองเจ็ด ทางนี้!”
หลังจากมองเห็นโฉมหน้าของเงาร่างนั้นชัดเจน หลี่เต้าก็ชะงักงัน เผลอเอ่ยออกไปว่า “หัวหน้าหลิว?”
ในตอนนี้ ในใจของเขามีเครื่องหมายคำถามใหญ่ ๆ ผุดขึ้นมา นั่นคือทำไมหลิวเหนิงถึงมาอยู่ที่นี่ และยังถูกทหารของเผ่าถ่ามู่จับเป็นเชลยอีก
ไม่นาน สายตาของเขาก็ถูกดึงดูดไปยังร่างที่อยู่ข้าง ๆ หลิวเหนิง “นั่นคือ…แม่ทัพเว่ยหรือ?”
ดูเหมือนเว่ยอวิ๋นจะสังเกตเห็นสายตาของหลี่เต้าจึงฝืนยิ้มออกมาอย่างเก้อเขิน
หลี่เต้ารีบกวาดตามองไปยังกรงขังอื่น ๆ และพบว่ามีใบหน้าคุ้นเคยที่เคยเห็นในค่ายเว่ยอู่อยู่หลายคน
เห็นได้ชัดว่าค่ายเว่ยอู่ถูกพวกเป่ยหมานเหล่านี้จับตัวได้ทั้งหมด ทำให้เขาไม่รู้จะพูดอะไรดีในตอนนี้
จะว่าค่ายเว่ยอู่โชคร้ายก็คงจะใช่ ดูเหมือนตั้งแต่ที่เขาอยู่ในค่ายเว่ยอู่ที่นั่นก็เริ่มโชคร้ายต่อเนื่อง เกือบจะถูกทำลายยับเยินไปครั้งหนึ่งแล้ว และตอนนี้ก็ดูเหมือนจะเกิดขึ้นอีกครั้ง
แต่จะว่าค่ายเว่ยอู่โชคดีก็โชคดีจริง ๆ
แม้จะถูกจับมาถึงดินแดนของเผ่าถ่ามู่แล้ว แต่ก็ยังได้พบกับเขา
