โดยบังเอิญที่นี่
หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมีอะไรผิดพลาดไปเพียงนิด คงไม่มีการพบกันโดยบังเอิญเช่นนี้
หลี่เต้ายกธนูไม้เหล็กขึ้นสังหารพวกเป่ยหมานที่อยู่ข้างกรงขังของเว่ยอวิ๋นไปหลายคน แล้วควบม้าตรงเข้าไป
เคร้ง!
หลี่เต้าถือดาบเหล็กทมิฬที่เว่ยอวิ๋นมอบให้ ฟันกรงขังแตกกระจาย
เมื่อเห็นสภาพอันยับเยินของทั้งสองคน เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ พลางเอ่ยว่า “แม่ทัพเว่ย หัวหน้าหลิว นานจริง ๆ ที่ไม่ได้พบกัน”
เว่ยอวิ๋นมุมปากกระตุกด้วยความเก้อเขิน
ตรงกันข้ามกับหลิวเหนิงที่ไม่ได้สุภาพเช่นนั้น ด้วยเหตุที่เขาเป็นคนที่สนิทสนมกับหลี่เต้ามาตั้งแต่แรก
“เก้าห้าสองเจ็ด เป็นเจ้าจริง ๆ ด้วย ตอนที่ข้าเห็นเจ้าเมื่อครู่ ข้าแทบคิดว่าตัวเองกำลังฝันไป” หลิวเหนิงเอ่ยด้วยสีหน้าสะท้อนใจ
หลี่เต้ายิ้มบาง ๆ “ข้าก็เช่นกัน ไม่คิดเลยว่าจะได้พบพวกท่านที่นี่”
“ฮ่า ๆๆ” หลิวเหนิงเกาศีรษะพลางหัวเราะพูดอย่างอดไม่ได้ “บางทีนี่อาจเป็นวาสนาระหว่างพวกเราก็เป็นได้”
“แค่ก แค่ก!” ในตอนนั้น เว่ยอวิ๋นที่อยู่ด้านข้างก็ไอออกมาอย่างรุนแรงอีกครั้ง
เสียงหัวเราะของหลิวเหนิงหยุดชะงักลงในทันที เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเว่ยอวิ๋นยังมีอาการบาดเจ็บสาหัส จึงรีบเอ่ยขึ้นว่า “เก้าห้าสองเจ็ด แม่ทัพเว่ยบาดเจ็บสาหัสมาก เจ้าช่วยรักษาเขาได้หรือไม่?”
หลังจากไอออกมาครั้งนี้ เว่ยอวิ๋นที่ยังพอมีเรี่ยวแรงอยู่บ้างก็ทรุดลงในทันที ราวกับได้สะสางภาระในใจเสร็จสิ้น เขาหมดสติไป ลมหายใจเร
