ิ่มอ่อนแรงลงอย่างรวดเร็ว ดูท่าทางก่อนหน้านี้คล้ายเป็นอาการแสงริบหรี่ก่อนไฟดับ
และบัดนี้เวลาก็ล่วงเลยมาถึงจุดที่เขาควรจะจากไปแล้ว
“ข้าขอดูก่อน” หลี่เต้าลงจากม้าเดินมาตรวจดูอาการของเว่ยอวิ๋น
ช่วงที่ผ่านมาในค่ายทหาร นอกจากศึกษาตำราลับแล้ว เขายังได้อ่านตำราแพทย์บ้าง เพราะการจะดัดแปลงตำราลับนั้น นอกจากต้องเข้าใจตำราลับประเภทต่าง ๆ แล้ว ยังต้องเข้าใจร่างกายมนุษย์ด้วย
ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่อาจเรียกได้ว่าเชี่ยวชาญวิชาแพทย์ แต่การตรวจร่างกายเบื้องต้นนั้นเขาก็ทำได้
เมื่อจับชีพจรของเว่ยอวิ๋นเขาก็ตรวจพบปัญหาในร่างกายของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว “อวัยวะภายในได้รับความเสียหาย พลังปราณและเลือดเสื่อมสภาพ ลมปราณแห่งชีวิตสูญสิ้น”
หลี่เต้าพึมพำ พูดง่าย ๆ คือเว่ยอวิ๋นกำลังอยู่ในภาวะวิกฤต อาจสิ้นใจเมื่อใดก็ได้
หลิวเหนิงถามอย่างร้อนใจ “ช่วยได้หรือไม่?”
หลี่เต้ามองดูเว่ยอวิ๋นที่กำลังจะสิ้นใจ ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “ตอนนี้ข้าก็ได้แต่ลองดู”
เมื่อพูดจบ เขาก็หยิบน้ำเต้าออกมาจากเอวแล้วเปิดออก กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยฟุ้งออกมา
ภายในน้ำเต้านี้ไม่ใช่สิ่งอื่นใด แต่เป็นน้ำที่ผสมเลือดวิเศษ
ที่มีของสิ่งนี้ติดตัวอยู่ในตอนนี้ เพราะเขาพบว่าแม้จะผ่านการเปลี่ยนแปลงมาแล้ว เลือดวิเศษก็ยังคงมีผลต่อเสี่ยวเฮยและไป๋เฉี่ยน สามารถช่วยเร่งการเจริญเติบโตของพวกมันได้ ดังนั้นจึงพกติดตัวเอาไว้บ้างเล็กน้อย
ด้วยอาการบาดเจ็บของเว่ยอวิ๋นในตอนนี้
