ิ่งเข้ามาจากด้านข้าง หลี่เต้ามองดูพบว่าเสี่ยวเฮยทั้งตัวเปื้อนเลือด มีบาดแผลตามร่างกายหลายแห่ง ดวงตาทั้งคู่ยังคงมีแววดุร้ายที่ยังไม่จางหายไปจนหมด
“มาที่นี่สิ ดื่มยาบำรุงร่างกายหน่อย” เสี่ยวเฮยได้ยินเสียงเรียกก็เดินเข้ามาใกล้ หลี่เต้ายื่นน้ำเต้าให้
ภายใต้สายตางุนงงของหลิวเหนิง เสี่ยวเฮยคาบปากน้ำเต้าแล้วดื่มยาวิเศษในนั้นจนหมด
“เก้าห้าสองเจ็ด ยาของเจ้านี่…”
หลิวเหนิงเคยเห็นความมหัศจรรย์ของยาวิเศษมาก่อน แม้แต่คนที่เหลือลมหายใจเฮือกสุดท้ายยังช่วยกลับมาได้ แต่นี่เขากลับเอาไปให้หมากิน?
หลี่เต้าตอบอย่างไม่ใส่ใจ “เป็นอะไรหรือ? ยานี่เตรียมไว้ให้มันอยู่แล้ว”
หลิวเหนิงยิ่งงงกว่าเดิม พูดตรง ๆ ว่า “ยาดีขนาดนี้ เจ้าให้มันกินหรือ?”
หลี่เต้าสงสัย “มีปัญหาอะไรหรือ?”
หลิวเหนิง “…”
เขาจะพูดอะไรได้ เขามีสิทธิ์อะไรไปพูด ได้แต่มองเสี่ยวเฮยที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยความอิจฉา
เวลาผ่านไปจนถึงยามค่ำ หลี่เต้าสั่งให้ทุกคนตั้งค่ายพักแรมในที่นั้นเลย
หลังจากจัดการเรียบร้อยสักพัก รวมถึงผู้คนจากค่ายเว่ยอู่ที่ช่วยมาได้ ทุกคนก็ได้ที่พักกันหมด
เสวียปิงเดินเข้ามาจากด้านข้าง รายงานด้วยความตื่นเต้นยินดี “หัวหน้า ครั้งนี้พวกเราไม่มีผู้ใดเสียชีวิต เพียงแต่มีผู้บาดเจ็บสาหัสอยู่บ้าง แต่น่าจะรอดชีวิตกันทั้งหมด”
“อืม ดีแล้ว”
“อีกอย่างหนึ่ง พวกเราพบแผนที่นี้จากร่างของแม่ทัพของพวกมัน ก่อนที่หัวหน้าจะลงมือสังหาร” เสวียปิงหยิบแผนที่หนังสัต
