เลือดและหอบหายใจอย่างหนัก
เมื่อเผชิญหน้ากับกองทัพประจำการของเผ่าถ่ามู่ การต่อสู้ครั้งนี้นับเป็นศึกที่ยากลำบากที่สุดนับตั้งแต่พวกเขาย่างเท้าเข้าสู่ทุ่งหญ้าของพวกเป่ยหมาน
ตึง!
จู่ ๆ ทหารนายหนึ่งก็ล้มลงกับพื้น ตามด้วยทหารคนอื่น ๆ ที่ทยอยล้มลงทีละคน
พวกเขาล้วนหมดแรงหรือไม่ก็บาดเจ็บ
เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนั้น หลี่เต้าจึงออกคำสั่งทันที “หยุดพักและช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ”
ผู้ที่ยังมีเรี่ยวแรงเหลืออยู่รีบลงมือช่วยเหลือทันที เริ่มทำแผลให้กับทหารที่บาดเจ็บ
ด้วยการปรับปรุงร่างกายด้วยเลือดวิเศษทำให้ความสามารถในการฟื้นฟูของเหล่าทหารเพิ่มขึ้นอย่างมาก พละกำลังก็แข็งแกร่งขึ้นด้วย
ด้วยเหตุนี้ อาการเจียนตายก็กลายเป็นบาดเจ็บสาหัส บาดเจ็บสาหัสก็กลายเป็นบาดเจ็บเล็กน้อย บาดเจ็บเล็กน้อยก็เท่ากับไม่เป็นอะไรแล้ว
สุดท้ายแล้ว ตราบใดที่ไม่ตายคาที่ แทบจะช่วยชีวิตได้ทั้งหมด
ในขณะที่กำลังช่วยเหลือพวกพ้องอยู่นั้น เสวียปิงก็จัดการให้คนบางส่วนไปช่วยเหลือทหารค่ายเว่ยอู่ที่ถูกขังอยู่ในกรงด้วย
หลังจากที่หลิวเหนิงป้อนยาให้เว่ยอวิ๋นเสร็จ หลี่เต้าจึงเดินเข้าไปถาม “แม่ทัพเว่ยเป็นอย่างไรบ้าง?”
หลิวเหนิงมองด้วยสายตาตัดพ้อไปที่หลี่เต้าแวบหนึ่ง “ดูท่าตอนนี้น่าจะรอดแล้ว”
หลี่เต้ายังคงสีหน้าเรียบเฉย ไม่สนใจสายตาของหลิวเหนิงแม้แต่น้อย กล่าวตรง ๆ ว่า “เช่นนั้นก็ดีแล้ว”
พูดจบ เขาก็หยิบน้ำเต้าที่วางอยู่ข้าง ๆ
ในเวลานั้นเอง เสี่ยวเฮยก็ว
