จที่ล้นเหลือ
จางเมิ่งพูดกับเสวียปิงที่อยู่ข้าง ๆ อย่างตรงไปตรงมา “เจ้าอย่าได้ตายเชียวนะ มิเช่นนั้นปีหน้าข้าจะต้องนั่งหัวเราะเยาะอยู่บนหลุมศพเจ้าแน่”
เสวียปิงโต้กลับทันที “หากเจ้าตาย ปีหน้าข้าไม่เพียงแค่หัวเราะเยาะบนหลุมศพเจ้าเท่านั้น ข้าจะเต้นรำบนนั้นด้วย”
จางเมิ่งหัวเราะลั่น “งั้นพวกเราคอยดูกันไป”
เสวียปิงยิ้มตอบ “คอยดูก็คอยดู”
หลี่เต้าเห็นภาพตรงหน้าเช่นนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก ใช้ปากเป่านกหวีดส่งเสียงขึ้นไปบนท้องฟ้า
ไป๋เฉี่ยนส่งเสียงตอบรับก่อนจะบินจากไปไกล
…
ภายในเขตแดนเผ่าถ่ามู่ ข้างทุ่งหญ้าเหลืองซีดแห่งหนึ่ง มีเส้นทางโบราณที่เกิดจากรอยเท้าคนและม้าเหยียบย่ำ
ขณะนี้ บนเส้นทางโบราณมีขบวนคนหลายร้อยกำลังเดินทางอยู่
ในกองทัพที่มีคนนับร้อยนี้ ยังมีรถม้าหลายคันเรียงรายอยู่
ด้านหลังรถม้าลากกรงขังที่ทำจากไม้แข็งและโซ่เหล็ก ในแต่ละกรงมีคนอยู่สิบกว่าคน รวมแล้วน่าจะมีราวหนึ่งถึงสองร้อยคน
คนเหล่านี้สวมใส่เสื้อผ้าขาดวิ่น ร่างกายเต็มไปด้วยคราบเลือด มีเพียงไม่กี่คนที่ยังมีเรี่ยวแรงเหลืออยู่ ส่วนใหญ่อ่อนระโหยโรยแรงและมีบาดแผลมากมายตามร่างกาย
หากชาวต้าเฉียนได้เห็นการแต่งกายของคนเหล่านี้ จะพบว่าพวกเขาสวมใส่ชุดทหารของต้าเฉียน และในขบวนที่จับพวกเขามานั้น มีธงประจำเผ่าปักอยู่ ซึ่งเป็นธงของเผ่าถ่ามู่
เห็นได้ชัดว่าทหารต้าเฉียนเหล่านี้ตกเป็นเชลยของทหารเผ่าถ่ามู่
ขณะนั้น ที่มุมหนึ่งของกรงขัง ชายผู้หนึ่งยื่นมือ
